Freeke in Baltimore

B'more

2006-11-19T16:16:00.000-05:00

Hoi! Ben ik weer! Ik moet een beetje vlug zijn, want ik moet thuis nog de keuken schoonmaken, boodschappen doen en koken, voordat Tom en papa er zijn. Maar ik wilde graag eerst nog het verhaal over mijn vorige vakantie afmaken, voordat ik aan de volgende begin.

Joeri en ik hebben nog drie dagen leuke dingen gedaan in Baltimore. De eerste dag waren we niet het aller actiefst en zijn we op ons gemakje naar het STScI gelopen, over de Johns Hopkins campus. Kon ik laten zien waar ik het grootste deel van mijn tijd doorbreng. We hoopten dat ze een football wedstrijd aan het spelen zouden zijn, in het Hopkins stadium, maar laat nou net het onwaarschijnlijke gebeuren: ze waren aan het voetballen. Ja, dat doen we thuis ook. Goed, we hebben toch even gekeken. In de rust lieten ze 7-jarige jongetjes een potje kluitjes-voetbal spelen, zodat we ons niet zouden vervelen. Maar we hebben het toch voor gezien gehouden.

Over zondag heb ik wat meer te vertellen. We zijn naar het BMA (Baltimore Museum of Art) gegaan en hebben het flink uitgekamt. Een deel had ik al gezien, maar ik vond het niet zo erg om nogmaals van Matisse, Picasso en de oude Europese meesters te genieten. Het was niet een bijzonder groot museum, maar ze hadden van alles wat. De hedendaagse kunst was grappig. Vooral iemand die een hele zaal had gevult met van die kleine stukjes inpak-piepschuim en er automatische stofzuigers in liet rond rijden en er een slang aan het plafond hing, die af en toe al het harde werk van de stofzuigertjes vernietigde door eens even hard te blazen. Het was leuk om het landschap steeds te zien veranderen. Verder hing er natuurlijk ook het nodige autowrak aan de muur. Zo hoort dat bij moderne kunst.

Buiten speelde een band en hebben we een stukje pizza op. Daarna hebben we nog snel een bezoek gebracht aan de Amerikaanse kunstenaars. Die zeiden me toch minder. Ik vond iemand genaamd "Robinson" wel aardig. Ik denk dat hij bij de impressionisten hoort. Maar de rest schilderde zo realistisch (wat niet echt origineel is in de 19e eeuw en ik vond ze niet bijzonder goed (niet dat ik het beter kan...)). Och, sommige waren wel aardig. Verder hadden ze ook twee kamers ingericht zoals huiskamers er 200 ofzo jaar geleden uitzagen.

Daarna heeft Joeri me op een diner getrakteerd. In het BMA. Een of andere televisiekok heeft daar een restaurant (vernoemd naar zijn oma Gertrude) en ik wilde heel graag eens de I-can't-believe-it's-not-crab cakes proberen. Blauwe krab is de specialiteit van Baltimore en dan voornamelijk in de vorm van Crab Cakes, met speciale Old Bay seasoning. Ik ga natuurlijk zelf geen krab eten (zeker niet als ik overal hoor hoe slecht het gaat met de levende krabben in de baai vanwege vervuiling enzo), dus dit was mijn kans om iets dergelijks te proberen. Het smaakte totaal niet naar krab, maar het was lekker. Goed gekruide courgette cakejes met een soort sinaasappel sausje. Joeri heeft wel krab op (en ik heb ook een klein stukje geproeft) en echt Baltimore bier. De laatste dag zijn we naar het National Aquarium gegaan. Dat is misschien wel het allerleukste in heel Baltimore. Het is gigantisch. Er zijn niet alleen veel vissen (waaronder prachtige koraalvisjes en enorme haaien), maar ook vogels en apen. En alle beestjes hebben genoeg ruimte om gelukkig te zijn. Een aantal vinkenpaartjes waren zelfs nestjes aan het bouwen en met elkaar om takjes aan het vechten.

Ze hadden een heel regenwoud nagebouwd. En in een ander stuk Australie. Als ik een vogel of een vis was... dan zou ik het wel weten. Over elke diersoort was een hoop informatie te lezen (al was het af en toe een beetje moeilijk concentreren met alle schreeuwende kinderen). Wat ook heel leuk gedaan was, was een enorme vissentank waar je binnenin liep, zodat overal om je heen vissen waren. Ze waren net alle vissen aan het voeren, dus op die stukken was het een drukte van jewelste en in andere delen was het bijna uitgestorven.

We hadden geen zin om te betalen voor de dolfijnenshow, maar we konden ze wel zien terwijl ze onder water zwommen. Na nog een paar kikkertjes, hadden we toch wel echt alles gezien.
Ook voor mij is het nu hoog tijd om te gaan, als ik alles gedaan wil hebben voor mijn bezoek komt. Komende week ben ik lekker op vakantie. Tot de week erna!

terug en hop naar Washington

2006-11-12T14:48:00.000-05:00

Na deze heftige New York ervaring, hebben Joeri en ik het een dagje rustig aan gedaan. Uitgeslapen en 's middags naar Inner Harbor, het meest toeristische plekje van Baltimore. Daar hebben we een tijd rondgelopen, foto's gemaakt van boten (inclusief het enige schip dat Pearl Harbor had overleefd, als ik het me goed herinner), wat gewinkeld (wintertrui en ribbroek voor Freeke en een Ravens pet voor mijn favoriete vriendje) en met zonsondergang wok-fast food gegeten. O, en niet te vergeten: Joeri heeft drie stukken fudge voor me gekocht. En de verkoopster heeft een fudge-lied voor ons gezongen. Je kunt ook helemaal zien hoe ze fudge maken. Best leuk, maar vooral lekker. De volgende dag zijn we wel weer vroeg opgestaan, omdat we naar Washington D.C. gingen. Eerst met de bus naar Penn Station en dan een uur met de trein: daarna ben je ook wel meteen in hartje Washington. Natuurlijk eerst snel kaartjes gehaald voor het Capitool. Hoewel ik het al gezien had, vond ik het helemaal niet erg om nog eens te gaan. Het blijft een cool gebouw. Plus, het was nu een doordeweekse dag (woensdag) dus de senaat en het huis van afgevaardigen waren bezig met vergaderen.

Van fouten kun je leren. Dus we hebben de rugzak van Joere achtergelaten in de bibliotheek. Daarna was het al tijd om naar binnen te gaan in het Capitool. Het was weer een succes. Ik ga het hier niet nog een keer beschrijven. Wel wil ik zeggen dat de rondleider heel andere dingen vertelde. Hij ging minder op de kunst in en meer op de Amerikaanse geschiedenis dan de vorige. Dat was wel leuk voor mij. Na dezelfde stukken gezien te hebben als de vorige keer, is het ons gelukt om de weg te vinden naar de senaat. We waren een beetje bang dat we er als buitenlander niet in mochten. We mochten deze keer helemaal niets elektronisch meenemen en mijn tas werd een paar keer doorzocht. Maar we konden, na de metaaldetector, echt naar de senaatskamer. Net als in Nederland bij de Tweede Kamer, zit je op een soort balkon neer te kijken op mensen die aan het speechen zijn. Bodes rennen rond, achterin zitten ambtenaren te overleggen, de voorzitter valt bijna in slaap, en iemand staat live de ondertiteling te typen. Geen enkele andere senator was aanwezig in de zaal. Blijkbaar kijkt iedereen liever naar de tv (het wordt live uitgezonden). Eerst was een saaie, oude Republikein een saaie serst Joeri's tas (met al ons eten en drinken)peech aan het geven en daarna een saaie oude Democraat. Ik ving iets op over veiligheid en terrorisme. Ik probeerde me te concentreren op wat ze aan het zeggen waren, maar ze waren zo saai. Ik was blij dat we op een gegeven moment weer weg konden lopen.
Deze keer zijn we zelfstandig door The Library of Congress gelopen en alles wat ik me van mijn vorige rondleiding daar kon herinneren, heb ik aan Joeri verteld. Hij heeft stiekem toch een foto genomen van de leeszaal, ookal was dat verboden. Mooi, he?Honger dreef ons naar de kantine van het museum van de Amerikaanse Indiaan. Daar heb ik hele lekkere pompoensoep op. En een heleboel gratis re-fill cherry coke. Daarna hebben we ook daadwerkelijk het museum bezichtigd. Tegen mijn verwachtingen in, ging het niet over Indianen voor de komst van de Europeanen. Maar juist over Indianen nu en hoe hun cultuur stand houdt of juist erg vermengd met de Westerse cultuur. Niet alles trouwens, want er was ook een hele wand vol Inca-kunstschatten en verhalen over hoe de Spanjaarden hun leider (Acapulco?) gevangen hadden genomen en al het goud hadden omgesmolten. Ook stond er in cijfers uitgedrukt hoeveel mensen waren overleden door het toedoen van de ontdekkingsreizigers (onder andere aan ziektes). Dat is toch wel heel erg. Verder heb ik geleerd over hoe bepaalde stammen hun jaar indeelden. Waar bepaalde kleuren symbool voor stonden. En ik was natuurlijk ook erg geinteresseerd in de matriarchale stammen (de Maya's?).

Na nog wat over het terrein (the Mall) rondgelopen te hebben en een vegetarische burger te hebben gescoord, zijn we naar huis gegaan. Weer wat Thundercats gekeken, dat werd een soort vakantie-ritueel. De volgende dag ging op dezelfde manier. Alleen deze dag geen musea, maar lekker naar de dierentuin in de frisse buitenlucht. 's Ochtends hadden we ons nogal moeten haasten, dus we moesten eerst ergens lunch kopen. Gelukkig was er een klein supermarktje in de buurt van de dierentuin. Ik had erg veel zin in de dierentuin. Het was niet zomaar een dierentuin, nee, een Smithsonian dierentuin. Dus er wordt veel onderoek gedaan naar het gedrag van dieren en hoe voorkomen kan worden dat sommige soorten uitsterven. Ze hebben er speciale fokprogramma's, samen met andere dierentuinen natuurlijk. Helaas werd net het Azie-stuk verbouwd, dus dat konden we niet zien. Het eerste dier dat we zagen (naast de grondeekhoorns, die gewoon aan het genieten waren van al dat groen midden in de stad) was een cheetah. Meteen sprak een van de vrijwilligers ons aan om vanalles te vertellen over deze cheetah en dat ze een jaar geleden twee jongen had gekregen en dat dat heel bijzonder is etcetera. Verder hebben natuurlijk ook de wolven weer indruk op me gemaakt. Deze leken erg op vossen. Ze waren rood en hadden hele lange poten om door het hoge gras te kunnen lopen. De baby-panda was boven in een boom aan het slapen, dus we zagen alleen wat zwart-met-wits. Papa en mama-beer lagen lekker in hun grot-met-airconditioning. Ze hadden ze niet zover kunnen krijgen om te paren, dus mama was kunstmatig geinsemineerd. De apen waren redelijk actief. Een orang-oetang was bezig zijn eigen kots op te eten. Het hele park hing vol touwen, zodat ze eigenlijk overal heen konden. Ook veel indruk maakte de piemel van een olifant die aan het plassen was. Ik ben niet verbaasd dat hij intrekbaar is, anders zou het toch wel oncomfortabel zijn. Prairy Dogs zijn altijd schattig. En de reuzeschildpadden zijn altijd reuze. Een zeer geslaagde dag.

Vanwege de verbouwing hadden we een hoop dieren niet gezien. Dat was wel jammer. Precies toen we vertrokken begon het te stortregenen, dus hebben we van schuilplaats naar schuilplaats gerend. Ik op mijn slippers. We waren toch redelijk nat en zijn een goedkoop Mexicaans restaurant binnengerend waar we wat gegeten hebben. Buiten regende het nog steeds heel hard en het is er dus niet van gekomen om nog wat anders te doen. Dus zijn we maar naar huis gegaan. Aangezien het donderdag was, vond ik plots Grey's Anatomy op tv en mijn dag was helemaal geslaagd!

De laatste dag in D.C. hebben we weer besteed aan musea en wat rondlopen (naar het Witte Huis enzo). Eerst zijn we naar The Gallery of Art geweest, een flinke tijd. Ook hier hebben we niet alles kunnen zien, maar natuurlijk wel de Nederlandse kunst. En we hebben deze keer ook de tijd genomen om alle impressionisten te zien, omdat we daar in The Met nogal snel doorheen waren gegaan.

We konden niet al te lang blijven, omdat Joeri ook nog het Air & Space museum moest zien. Ik heb er voornamelijk een ijsje zitten eten in de kantine, want ik had het wel een beetje gehad met al dat rondlopen. Het is een fantastich museum, hoor, daar niet van, maar ik was er natuurlijk al eens geweest. Na een rondje langs het Witte huis, hebben we weer een burger gehaald en in de trein opgepeuzeld.

Kusje.

Dag, New York!

2006-11-10T18:23:00.000-05:00

Hey daar,
Lang geleden, nietwaar? Soms zou ik willen dat mijn weblog zichzelf schreef. Helaas. Ik zal jullie zelf moeten vertellen dat het goed met me gaat. Het gaat goed met me. Ik heb de afgelopen dagen een hoop tests gedaan, plotjes gemaakt, fouten ontdekt en de cyclus herhaald. Dat is sterrenkunde nu eenmaal. Ik heb net met Julio gesproken en ik geloof dat hij nu van mening is dat ik ongeveer wel alles gedaan heb dat ik kon doen. Volgende week gaan we met Roeland overleggen. Kijken of we nog wat aan mijn Monte Carlo programma kunnen verbeteren. Maar volgens Julio waren we het einde aan het naderen. Goede zaak. Ik heb ook nog maar vier weken over om te werken en ik moet ook nog mijn verslag schrijven. Daar heb ik in ieder geval morgen en begin volgende week voor. Het schiet al best op en daar ben ik blij om. Ik heb inmiddels al negen bladzijdes tekst en ik ga voor de twintig. Daarna moet er natuurlijk nog vanalles gedaan worden, want sterrenkunde zou geen sterrenkunde zijn zonder plaatjes. Julio zei dat we alvast konden beginnen aan het schrijven van een artikel. Dat zou dan de korte versie van mijn verslag moeten worden. We zullen zien.

Ik ben nog steeds niet uitverteld over New York, maar wel bijna. De laatste dag hebben we het rustig aan gedaan. Dat was misschien wel een beetje mijn schuld, want ik voelde me niet zo lekker. Het was ook een drukke tijd geweest. Gelukkig hadden we veel Thundercats om naar te kijken. Uiteindelijk wisten we onszelf toch te motiveren om de stad in te gaan. We zijn naar het Rockefeller Center geweest. Van tevoren had ik natuurlijk geen idee wat dat was. In de tijd van de economische crisis heeft een rijke kerel genaamd Rockefeller een hele hoop (17) grote gebouwen laten bouwen, waardoor er veel mensen aan het werk konden. Het leuke is dat er ook een beetje kunst in de structuren verwerkt zit. We hebben op het plaza (met honderden Amerikaanse vlaggen) gezeten en geluncht. Daarna voelde ik me al wat beter. Na de buitenkant bewonderd te hebben (al vonden we het beiden niet het allerspannendst wat New York te bieden had) zijn we een van de gebouwen binnen gelopen. Het was een wat donker en sombere toestand, maar het plafond was erg mooi. Iemand had (met houtskool, leek het) de arbeidssituatie van 50 jaar geleden uitgebeeld en ook heel goed de vorm van het gebouw er in verwerkt. Zo leek het alsof een van de reusachtige arbeiders op de marmeren zuilen stond.

We hadden verder nog een belangrijke attractie gemist: het Vrijheidsbeeld. Mijn boekje vertelde me dat we ook heel goed de gratis Staten Island Ferry konden nemen. Dan kwamen we ook dicht langs het Vrijheidsbeeld. Omdat je er toch niet meer in mag, heeft het niet zoveel zin specifiek naar dat eilandje te gaan en gratis leek ons wel wat. Dus wij hop, mee met de veerboot. We waren duidelijk niet de enige toeristen. En ja, het is een leuk beeld. Vooral zo groot, omdat ze op een enorm voetstuk staat. Het was ook prachtig om naar Manhatten te kijken vanaf de boot. Zeker omdat het inmiddels weer tijd was voor een romantische zonsondergang. Op de terugweg zag het er dan ook heel anders uit. Een verschil van dag en nacht (hihi).

O, voor ik het vergeet, we hebben ook nog een of ander gebouw gezien waar ze iets met geld doen. Het beursgebouw ofzo? Wall street? Ik weet het niet precies. Joeri wilde er heen. Grappig was wel dat het HELEMAAL uitgestorven was in die hele zakenwijk. Ik weet dat het zondag was, maar ik ben inmiddels al helemaal verAmerikaanst en ik verwacht dus dat alles gewoon open is op zondagen. Belachelijk.

De volgende dag hadden we wat problemen. Het toilet zat verstopt en het rook dus ook niet zo lekker meer. Niet echt onze schuld, want we hadden niets abnormaals met de wc gedaan. Maar toch niet zo leuk als over een paar uur de eigenaar van het appartement gaat besluiten of je je borg terug krijgt. Dus Joeri heeft het, zoals het een goede echtgenoot-in-spe betaamd, gefikst en we hebben er niets van gezegd en gewoon onze borg teruggekregen. Ik ben wel mijn shampoo vergeten, dus pap en Tom, kunnen jullie die even voor me op gaan halen? (Voor degenen die het nog niet weten: papa en Tom komen over anderhalve week op bezoek. Gezellig, he?)

En toen was het tijd voor de beslissing. Joeri wilde graag het gebouw van de United Nations zien (inclusief rondleiding) en ik wilde graag naar een concert in de oudste kerk van Manhattan. Vanwege het feit dat we een koffer aan het meesjouwen waren, heeft het concert gewonnen. Vanzelfsprekend waren Joeri en ik, samen met de artiesten, de enigen die nog geen grijs haar hadden. Tja, je moet er natuurlijk ook maar de tijd voor hebben, om midden op de dag een uur bij een concert te gaan zitten.

Het is mij erg goed bevallen. Volgens mij tot nu toe de enige keer dat ik klassieke muziek heb gehoord in mijn tijd hier. Het was een duet. Een vrouw achter de vleugel en een man met een klarinet. En ze hebben hun best gedaan, geloof mij maar. Ik had het idee dat de man heel zenuwachtig was, want ik dacht dat ik kon zien dat zijn handen trilden, maar ik kan me natuurlijk ook vergist hebben. Helaas mocht ik geen foto's maken van het concert, dus bij deze een foto van het kerkje.

Kiss kiss,
Fray-kuh (alternatieve spelling)

Mr. Flux

2006-10-28T18:04:00.000-04:00

Speciaal voor Betsy, Wim en Nell: Mr. Flux en zijn liefde voor mijn nieuwe (en o zo lekker warme) deken.
Afgelopen twee weken zijn er steeds vreemde mannen in mijn huis geweest. Ze hebben vanalles geschilderd, zoals de trapleuning, de kozijnen, de plinten en mijn deur, waardoor deze laatste helemaal niet meer sluit. Mr. Flux maakt daar nu elke dag dankbaar gebruik van. Altijd als ik thuis kom, ligt hij lekker opgekruld op mijn bed te slapen (ik verstop mijn knuffels tegenwoordig wel, want helemaal vertrouwen doe ik hem niet). Donderdag hebben ze hem gecastreerd, dus hij is nu een beetje zielig en ben ik extra lief tegen hem. Hij schijnt er zelf trouwens niet zo mee te zitten.

Positief puntje aan de schilders: we krijgen korting op onze huur voor deze maand (en het was al zo goedkoop). Toch, ik ben blij dat ze klaar zijn. Kan ik tenminste weer in vrede mijn kopje thee drinken, 's ochtends.

musei, museo, musea!

2006-10-28T15:39:00.000-04:00

Hallo lieve lezers,

Op deze mooie, redelijk winderige, laatste dag van Daylight Saving Time, zit ik weer eens in de STScI bieb om jullie te vertellen over mijn avonturen. Morgen ga ik naar het Science Center en ik hoop dat ik er niet een uur te vroeg ben.

Ik was nog aan het vertellen over New York, maar ik denk en hoop dat ik wat bondiger kan zijn over de paar dagen erna. Joeri en ik zijn namelijk naar drie musea geweest. Op donderdag wilden we naar het Guggenheim. Eerst hebben we nog een rondje door Central Park gelopen en op een bankje in het zonnetje wat gegeten. Daarna kwam de eerste grote schok: het Guggenheim stond VOLLEDIG in de steigers. Balen. De hele lol van dat museum is juist het gebouw. Dit betekent dat ik ooit in mijn leven weer terug zal moeten naar New York, want ik heb niet alles gezien wat ik wilde zien. De tweede schok was dat het Guggenheim gesloten was op donderdagen. Joeri gaf de moed echter niet op en sleurde me mee naar het MoMA, Museum of Modern Art, wat toch best een eindje verderop lag.

Ik dacht eigenlijk dat het MoMA veel hedendaagse kunst zou hebben en dat ik het snel gezien zou hebben. Het had echter ook heel veel negentiende en twintigste eeuwse kunst. Cezanne, Pissarro, Gauguin, Van Gogh, Dali, Warhol, Pollock, Picasso, Mondriaan en vele anderen. En het was echt de moeite waard. Het kwam helemaal goed met mijn dag en ik zou er best nog eens naar terug willen. Ik heb er zelf niet zo veel foto's gemaakt, maar wel deze Magritte, die je hier links ziet. Omdat ik het zo cool vond dat het er zo realistisch uit ziet en toch niet klopt omdat het tegelijkertijd dag en nacht is. Verder heb ik wat foto's van de MoMA website gehaald. Weten jullie nog die Dali die op Pius X hing? Die heb ik in het echt gezien! Met de vloeibare klokken. Ten eerste is het natuurlijk een fantastisch schilderij (in twee opzichten). Maar ik was vooral verbaasd over hoe klein het was. Salvador Dali was wel echt een priegelaar. Mijn eerste ervaring met Andy Warhol was ook bijzonder. Hoeveel het er waren weet ik niet meer, maar er hing een hele muur vol met schilderijen van blikken soep. Allerlei verschillende soorten soep. Realistisch, maar wel uitvergroot. De volgende dag zagen we toevallig een documentaire op tv over Warhol. Dat was wel leerzaam. En ik zou nog zoveel meer mooie schilderijen op kunnen noemen, maar dat ga ik niet doen. Ik wil wel nog even de piano met tv-schermen noemen die barmuziek door het hele museum heen deed schallen. Gezellig.

Het uitzicht over de museumtuin en de straat waar het MoMA in staat, was trouwens ook bijzonder.

Zoals ik schreef was het die dag donderdag. Deze donderdag was echter speciaal: de eerste aflevering van het nieuwe Grey's Anatomy seizoen werd uitgezonden. Dus we moesten op tijd thuis zijn. Eerst hebben we boodschappen gedaan en toen ben ik op de bank gaan zitten (want er was ook nog een herhaling van wat er vorig seizoen gebeurd was) en is Joeri gaan koken. Als er wat schokkends gebeurde (of als er weer een van de frequente reclameblokken was) werd Joeri door mij op de hoogte gebracht. Hij was er zo ondersteboven van, dat hij vergat de avocado's door ons eten te doen. De tortilla's waren toch wel lekker.

De volgende dag zijn we, na een langzame start, toch maar naar het Guggenheim museum gegaan. Zoals ik al zei, was het hele gebouw ingepakt. Verder waren ze ook bezig met een nieuwe tentoonstelling in te richten, dus een deel van de vaste collectie (Kadinsky zaal) was gesloten. De tijdelijke hoofdtentoonstelling was een architectuurtentoonstelling van de architecte Zaha Hadid. Computerschetsen, plastic modellen, soms een futuristische Z-keuken of Z-auto, foto's van echte gebouwen en op film een interview met Zaha herself. Tja, best aardig hoor. Maar gebouwen zijn toch leuker in het echt (en in het groot) dan op papier. Ze had best een aantal goede ideeen.

Ook was er een flinke zaal met kunst van onze grote vriend Jackson Pollock, genaamd 'no limits, just edges', waar nog menig grapje over gemaakt is. Je kon heel goed zijn ontwikkeling zien. Ze hadden er namelijk ook een soort nietszeggend aquarel-landschap van toen Pollock nog een Pollockje was en daar had hij duidelijk minder talent voor. Daarna werd het steeds abstracter, tot er niets meer te herkennen viel. Ik vind zijn action painting best interessant en ik zou best een kleine versie ervan in mijn huiskamer hangen. Ook deze tentoonstelling was trouwens tijdelijk, dus pap, je kunt op de website van het Guggenheim kijken wat er in november te zien valt.

In een ander deel van deze ronde zaal was twintigste eeuwse kunst van andere kunstenaars te zien. Eigenlijk veel dezelfde namen als in het MoMA, maar wat kleinschaliger (het is ook moeilijk om schilderijen op ronde muren neer te hangen.

O. Iets vergeten te vertellen. Als ik het me goed herinner, had Joeri na het MoMA een verrassing voor me in petto. En ik ben natuurlijk altijd in voor verrassingen. Bleek dat hij me naar een speelgoedwinkel leidde. Een speelgoedwinkel met de grootste knuffelverzameling in New York! FAO Schwarz. Ze hadden ook een hoop van die enorme levensechte, levensgrote knuffels, zoals tijgers en bizons en kalkoenen (zie ook afbeelding). Maar nog veel meer hele lieve kleine. En ik heb er een gekregen. Een bizon en hij heet Sunny. En hij houdt me 's nachts gezelschap sinds Joeri vertrokken is.

Na het Guggenheim hebben we nog een bezoekje gebracht aan Times Square. Veel lichtjes. Veel mensen. Veel taxi's. En ook een grote speelgoedwinkel. Veel theaters. Veel plekken waar je ongezonde dingen kan eten. Veel reclame. Wel weer een heel andere wereld dan de rest van New York, dus leuk om eens doorheen te lopen. Ik had best naar een musical willen gaan, maar het is niet triviaal om goedkope kaartjes te krijgen. En om nou een hele middag in de rij te gaan staan...

Zaterdag hadden we vrijgepland voor het Metropolitan Museum of Art, oftewel het Met, dat van 9 tot 9 open zou zijn. Eerst zouden we een 'real American breakfast' gaan eten, want dat hadden we nog niet gedaan. We zijn teruggegaan naar een restaurant waar we een paar dagen eerder (veel) gegeten hadden, omdat we zeker waren dat daar VEEL te halen viel. Ik had een scrambled egg en pancakes en Joeri had meer ei, worst en wafels. Samen hadden we dus feest. We kregen er nog van die heerlijke maple syrup erbij. En naderhand zaten we dus goed vol. Klaar voor een lange dag in het Met.

Het is altijd moeilijk kiezen waar je heen wil. Zeker als je weet dat je een week nodig zou hebben om alles te zien. Ookal hebben we maar een klein deel gezien, we hebben wel veel gezien. Zoveel, dat ik het allemaal ook zo goed niet meer weet. Joeri heeft wel veel foto's gemaakt, maar die heb ik hier niet bij me, dus ik kan het later misschien wel opzoeken. We hebben in ieder geval weer de oude, Europese schilderijen gezien. El Greco was ook van de partij en ik ben altijd fan van El Greco, met zijn trieste, blauwe kleuren en langgerekte figuren. O, en op het laatst kwamen we ook nog de fragiele kunst van Vermeer tegen, met zo'n bijzondere lichtval die niemand kan evenaren.

Maar schilderijen is niet het enige dat ze tentoonstellen. Egypte heeft ze een hele tempel (van ik weet niet hoe oud) cadeau gedaan, omdat ze hadden helpen met graven. Vet hoor, om daar naar binnen te kunnen lopen en de reliefen te kunnen bekijken. Onze audioguide legde uit wat er te zien viel. Ook zagen we bijzondere kunst die tussen Egyptisch en Grieks/Romeins in zat. Uit de overgangsperiode. Supercool.

Beelden van Rodin zijn ook altijd fantastisch. Hoe het lijkt alsof ze nog deel van de steen zijn waar ze uit zijn gehakt. Hij heeft er trouwens niet te weinig gemaakt.

Ook hebben we (op aanraden van Joeri) genoten van de arms & armor tentoonstelling.

Door honger gedreven, hebben we snel wat pasta gegeten in het restaurant om daarna nog door te stomen naar de impressionisten, waar we nog weinig van gezien hadden. En daarna waren we MOE. Ik was ook een beetje museummoe. Zoveel gezien, dat ik niet veel meer op kon nemen. Maar goed dat we andere plannen hadden voor onze laatste dag in New York.

de top

2006-10-20T20:46:00.000-04:00

Hallo vrienden in het verre Europa,

Vandaag heb ik geen cola en chips meegenomen, maar Snapple (een drankje dat ik voor het eerst in New York heb gedronken, heel fruitig, lekker) en chips en yoghurt (met hele rare smaken, zoals 'pumpkin pie' en 'chai latte') en amandel-m&m's (die ze ook in Nederland zouden moeten verkopen). Mijn programma is eventjes zijn ding aan het doen... 100 miljoen snelheden trekken, transformeren en kijken of ze aan de voorwaarden voldoen. Ik ben benieuwd. Ik ben eigenlijk best trots op mezelf dat ik de halo van de Melkweg aan het simuleren ben. En dat ik helemaal zonder hulp snelheden in een galactocentrisch cylindercoordinatensysteem aan het omzetten ben naar een heliocentrisch Cartesisch coordinatensysteem. Zelfs Julio gaf toe dat het niet triviaal is. Ik ben er dan ook twee dagen mee bezig geweest en ik durf haast niet te kijken of het klopt. Er komt zoveel bij kijken dat het haast niet kan, dat ik nergens een fout heb gemaakt of niets verkeerd geinterpreteerd heb. We zullen zien.

Waar hadden we het ook al weer over? O ja, ik ben nog lang niet uitverteld over New York. We vonden dat we de stad maar eens moesten gaan bezichtigen. En de Brooklyn Bridge was een mooi punt om te beginnen. Toen in 1883 (na al aan menigeen het leven gekost te hebben) de brug werd geopend, was het de langste hangbrug van de wereld en de eerste met kabels van staal. We begonnen met onze oversteek in Brooklyn, zodat we naar Manhattan toe konden lopen. En het was inderdaad een machtig gezicht. Je kunt Manhattan volgens mij sowieso het best van een afstand bekijken, want anders zie je alleen maar de onderkant van de dichtstbijzijnde wolkenkrabber. De Brooklyn Bridge voegde wel wat toe. Er was een speciaal voetganger- en fietserniveau, zodat we niet al te veel last hadden van het verkeer en lekker tussen de kabels van de hangbrug door konden kijken. De brug is 1825 meter lang, dus we hebben er best even over gedaan, om aan de overkant te komen. Plus, we moesten af en toe stil staan om met onze mond open naar een rijk versierd en met bladgoud bedekt gebouw te kijken. Het verschil tussen toerist en New Yorker was groot. Het tempo lag bij die laatste groep zo'n 10 keer hoger (vanwege het feit dat ze allemaal aan het joggen waren).

Aan de overkant gekomen, hebben we wat rond gelopen in die wijk. Zo bevond er zich het stadhuis en hebben we op een pleintje geluncht. Omdat lieve Joeri tijdelijk geen richtingsgevoel meer had, hebben we een extra rondje gemaakt. Tip: als je ooit de Brooklyn Bridge zoekt, vraag het dan aan mij. We zijn terug naar T.G.I.F. gegaan om mijn pet te zoeken (die me vanaf toen altijd gezelschap is blijven houden). Next stop: Empire State Building.

We hebben ontzettend geluk gehad, want we wilden graag naar de zonsondergang kijken vanaf het hoogste gebouw in New York. We hoefden helemaal niet lang te wachten (waarschijnlijk omdat het een gewone doordeweekse dag was... we zagen er toch een aantal grote wachtruimtes!) en waren een half uur voor zonsondergang boven. We hadden nog net tijd om een rondje te lopen en alle kanten met daglicht te bekijken. De stad zag er zo anders uit van boven. Helemaal niet zo hoog meer. Wel erg mooi. De bovenkant is toch wel het mooiste gedeelte. En we herkenden natuurlijk de gebouwen die we al eerder gezien hadden.

Langzamerhand werd het donkerder. Het was een beetje bewolkt en de lucht boven New Jersey kleurde mooi oranje en rood. Langzamerhand zagen we overal lichtjes aangaan. Het was niet alleen genieten, maar ook afzien. De wind stond precies op ons gericht en op de 86e verdieping is het geen briesje. Op straatniveau was het lekker weer, dus we waren niet echt voorbereid. Zo goed en zo kwaad als het ging, hebben we elkaar warm gehouden om toen de zon weg was, snel naar binnen te vluchten. Na een tikkeltje opgewarmd te zijn (en een mok gekocht te hebben) toch maar weer de kou in gegaan om van de stad in het donker te genieten. Het was prachtig. Jammer dat we aan het bevriezen waren, anders waren we vast langer gebleven.

Hmmm, mijn computer is klaar (na anderhalf uur) en geeft me een mooie kans van 0% dat mijn paar een dubbelster is. Alles uit mijn gesimuleerde sample, voldoet aan de door mij gestelde voorwaarden. Zoals Julio zou zeggen: "That's crap." Tijd om naar huis te gaan en er maandag maar weer eens over na te denken.

NY, NY

2006-10-14T13:56:00.000-04:00

New York. Of ik deze ervaring ooit voldoende zal kunnen beschrijven, weet ik niet. Het is een stad, zo anders dan alle andere steden, dat ik denk dat je het beste er zelf naar toe kunt gaan. Om je klein te voelen tussen enorme gebouwen, en op ze neer te kijken vanaf het Empire State Building. Om te proberen alle kunst te zien, en jammerlijk te falen. Om te slenteren door Central Park en dan de drukke stad weer in te duiken. Om te genieten van de prachtige uitzichten vanaf het water, die met geen mogelijkheid op foto vast te leggen zijn. New York is een kunstwerk op zich.

Na een ietwat vermoeiende reis, niet alleen 4 uur in de bus... het duurde ook een tijd voor we uberhaupt bij de bushalte waren, zijn we naar het zuidelijkste puntje van Manhattan gelopen. Met koffer en al. Het was grappig om het verschil te zien tussen toerist en New Yorker. Het looptempo van die laatste was tenminste twee keer zo hoog. Wij waren namelijk druk bezig met om ons heen kijken en, niet te vergeten, omhoog kijken. Boven onze hoofden waren de mooiste dingen te zien. Op een flink aantal wolkenkrabbers hebben ze hun best gedaan om ze er mooi uit de laten zien. Ze zagen er niet uit zoals de mij maar al te bekende flat aan de Rijn en Schiekade. Nee, sommige hadden mooie torentjes er bovenop. Of een versierde rand. Of een mozaiek. Of soms was het hele gebouw gewoon erg apart van vorm. Alles bij elkaar heeft het een onvergetelijke indruk op me gemaakt. Zo kan het dus ook.

Bij het water aangekomen, hebben we een comfortabel bankje opgezocht (helaas waren er geen terrasjes... o Nederland... wat mis ik je af en toe) met uitzicht op het vrijheidsbeeld. Ze was wel een beetje ver weg nog, maar dichterbij dan ooit tevoren. Zoals je kunt zien, heeft Joeri er een foto van. Het was erg lekker weer en dus best leuk om er even te zitten en te kletsen. Maar omdat we allebei nogal moe waren, wilden we graag naar ons appartement toe om in ieder geval onze spullen neer te kunnen zetten. Helaas moesten we wachten tot Francisco, de kerel die zijn appartement onderverhuurde, thuis was.

We hebben gegeten bij T.G.I.F. (=Thank God It's Friday) hoewel het pas maandag was. Joeri had goede (burger) ervaringen met deze restaurantketen. Ik had er nog nooit van gehoord. Ik moet zeggen dat ik een heerlijke uiensoep op heb, maar mijn spaghetti was niet veel soeps (snap je het woordgrapje?). Plus, domme Freeke heeft ook nog haar lievelingspet (mijn enige pet) laten liggen en was vervolgens twee dagen sip, tot ze hem weer terug had (jippie!). Om de tijd te doden zijn we nog maar even een flinke wat-was-het-ook-al-weer gaan drinken bij Starbucks. Het duurde zo lang dat Joeri al andere hotels was gaan bellen. Voor 500 dollar konden we in een of andere suite terecht. Gelukkig had ik uiteindelijk Francisco te pakken (die zijn telefoon uit had staan, waarschijnlijk omdat hij een verstrooide sukkel is) en konden we naar ons appartement. En dat viel niet tegen. Badkamer, keuken, woonkamer (inclusief dvd-speler voor de Thundercats) en slaapkamer. En met airconditioning. En voor maar 60 dollar per nacht (en dat lukt je nooit middenin Manhattan). We moesten wel elke keer een half uur met de metro voordat we bij de bezienswaardigheden waren. Nu heb ik in ieder geval nog geld om mijn huur mee te betalen. Ik ben trouwens niet alleen de trotse bezitter van een Washinton D.C. top 10 boekje. We hebben veel plezier gehad van de New York top 10. Zie foto.

De volgende dag was Joeri jarig. Ik was wel jaloers. Ik ben nog nooit op mijn verjaardag in New York geweest. Om het te vieren zijn we naar het natuurhistorisch museum geweest. Een prachtig museum. Groots opgezet. Mooi ingericht. Overal veel informatie bij. Een dag is niet genoeg om alles goed te zien, maar we hebben ons best gedaan. Wat ook leuk was, was dat we af en toe aangesproken werden door museumvrijwilligers, die ons weer iets extra's wisten te vertellen. Zo bestaat er dus een vissoort, waarbij het mannetje zich vastbijt in het vrouwtje en daarna met haar vergroeit. Als een soort extra orgaan in de vorm van een knobbel op haar kop. Ik ben blij dat Joeri dat niet bij mij doet. Niet alle beestjes in het museum hadden ooit geleefd. Aan het plafond hingen levensgrote (plastic) modellen van onder andere een walvis en die was best groot. In een ruimte hadden ze een (deel van een) regenwoud nagebouwd. Een van onze speerpunten was: dino's zien. En we hebben er veel gezien. Uit veel verschillende tijdperken. En ook de evolutie van zoogdieren. Ik word altijd een beetje triest van uitgestorven beestjes, maar in dit geval was het niet (alleen) de schuld van de mens.

Het museum bevond zich naast Central Park, dus we kregen meteen ook de kans om daarvan te genieten. Daar kunnen al die kleine rotparkjes in Leiden toch echt niet tegenop. Je kunt er uren rondlopen. Het is werkelijk enorm. Dat project moet echt veel geld gekost hebben, want het bevindt zich ook nog eens op een van de duurste stukjes grond van de wereld. Als ik een eendje was, zou ik wel weten waar ik ging wonen. Het park wordt trouwens ook veel gebruikt door joggers. Ik denk dat Amerikanen gewoon heel erg van joggen houden. (Vandaag heb ik een deel van de Baltimore Marathon gezien, waar ook Roeland aan mee deed, en er waren ongelooflijk veel mensen aan het rennen.)

's Avonds moesten we nog even geld gaan geven aan Francisco en zijn toen meteen daar maar uit eten gegaan. Waar was het ook al weer? West Village, geloof ik. Francisco wees ons nog naar allerlei restaurants, maar wij gingen voor de real American experience: zo'n eettent waar ze alles hebben: pasta, burgers, quiche, jachtschotel, al het goede uit de buitenlandse keuken. En ik moet zeggen: het was heerlijk. Broodjes erbij. Water erbij. En zo ontzettend veel dat zelfs Joeri niet al z'n lammetjes op kreeg. (Zie vooral ook mijn enorme hoeveelheid verse jus op de foto.) Ik heb erg genoten van mijn eerste dag als toerist in The Big Apple.

roller derby

2006-10-12T17:57:00.000-04:00

15 september 2006 was een van de langste dagen van mijn leven. Het wilde maar niet avond worden. En toen het eindelijk avond was, kon ik nog niet naar huis. Omdat het voorlopig mijn laatste dag was, moest ik even alles met Julio doornemen. En ik moest nog veel nieuwe dingen voor hem uitzoeken, aangezien we allebei niet alles snapten. Uiteindelijk zijn we erachter gekomen dat variabele sterren erg variabel zijn en dat het waarschijnlijk beter is om templates te gebruiken bij het analyseren van de data. Dit alles terwijl Joeri vast zat in New York vanwege slecht weer. Dus af en toe werd ik door hem gebeld. Zo dichtbij en toch ook zo ver weg. Gelukkig wist hij Continental Airlines ervan te overtuigen hem op een vlucht naar Baltimore in plaats van Washington te zetten. En daarna zou hij wel een taxi nemen.

Na veel m&m's en koekjes te hebben gegeten met Julio, kon ik eindelijk naar huis, een uur of twee voor Joeri er zou zijn. Een van mijn huisgenoten had pizza besteld en er waren nog twee stukjes over: mijn redding. Want, zoals degene die me kennen zullen begrijpen, ik moest ook nog mijn kamer opruimen. Om half elf was ik klaar. Het halve uur daarna duurde drie uur. En toen belde Joeri. Ik verwachtte dat hij op het vliegveld was, maar hij was al bij me in de straat! Vergis je niet, het is een lange straat. Maar na een paar minuten was hij er dan: mijn schatje in z'n nieuwe overhempje. Zucht.

Het is niet echt in woorden te omschrijven hoe fantastisch het was om Joeri na zo'n lange tijd weer te zien. Laten we het maar houden op heel fantastisch. Het was helemaal niet raar (waar ik stiekem een klein beetje bang voor was) en we hadden genoeg om over te praten. De volgende dag was mijn verjaardag en Joeri was het beste cadeautje ever. Na uitgeslapen te hebben, zijn we wat rond gaan lopen. Joeri was erg enthousiast over de Safeway (= supermarkt), maar de rest van de buurt kon zijn goedkeuring ook wel wegdragen. Ik heb erg genoten van zijn aanwezigheid.

Amazon.com had erg zijn best gedaan en omdat het niet alleen mijn verjaardag, maar ook ons jubileum (3 jaar bij elkaar, echt waar) was, mocht hij z'n cadeautje al uitpakken. Je had moeten zien hoe blij hij ermee was. Dat had ik niet verwacht. Zelfs de verpakking vond hij helemaal super. Ik geef toe: ik heb als kind nooit de Thundercats gezien, dus ik deelde (verleden tijd) zijn enthousiasme niet. Nu ga ik regelmatig door het leven met de intro-tune in mijn hoofd. "Thundercats are on the move. Thundercats are loose. Feel the magic. Hear the roar. Thundercats are loose. Thunder, thunder, thunder, thundercats." Etcetera. 33 afleveringen vol Thundercatplezier. Joeri was zo verbaasd dat ik deze dvd's voor hem had gekocht: "Ik wist zelf niet eens dat ik ze wilde hebben. Wat ken je me toch goed." Dat is natuurlijk ook wel een beetje mijn taak als vriendinnetje. Maar ik heb zeker geen spijt gekregen, want we hebben ze ALLEMAAL gezien in twee weken. Soms samen met mijn huisgenoten, die er ook nostalgisch van werden. Ik heb heel wat gemist in mijn jeugd. De Thundercats schijnen er ook verantwoordelijk voor te zijn dat Joeri geinteresseerd raakte in het heelal en zwarte gaten. En dus indirect ook voor onze kennismaking.

Ik had afgesproken met Amit en Timi om naar de Rocky Run te gaan. De Rocky Run is een erg Amerikaans cafe en restaurant. En laat Joeri nou net zin hebben in een burger. Dat kwam goed uit. Ik heb ook een burger op, maar wel een vegetarische (mijn verjaardagsdiner) en cheese fries. Verder hebben we er een tijd zitten kletsen. Ik vond het wel leuk dat Joeri de kans had om nog twee van mijn 'vrienden' (voor zo ver je vrienden kunt worden in 10 weken) te ontmoeten.

's Avonds was er een feestje bij mij thuis. Voor mijn verjaardag en Timi's vertrek. Ze hadden zelfs een enorme brownie-taart voor me gebakken en er kaarsjes op gezet, zodat ik een wens kon doen. Ellen (ook een van de zomerstudenten) was ook in Baltimore en dus ook op mijn feestje. Ik had haar al weer een tijd niet gezien, maar ze had niet echt veel verhalen over waar ze nu mee bezig was. Voor iedereen is het natuurlijk 'normaal' om terug te zijn en te studeren. Ik heb van haar een reep chocola gekregen. En van Timi stokjes op mijn haar op te steken. Joeri is niet al te laat naar bed gegaan (jetlag) en ik heb nog een tijd (voor het voorlopig laatst) met Timi staan praten.

De volgende dag was het (na weer uit te slapen en rustig te brunchen) tijd voor Roller Derby. Ik ga ervan uit dat jullie niet weten wat het is, want dat wist ik ook niet. Maar het is dus een (vrouwen)sport. Er wordt in rondjes gerolschaatst en de vrouwen dragen korte rokjes. Een lid van het team moet voorbij het andere team schaatsen en scoort zo punten. Het idee is dus degene van je eigen team te helpen en van het andere team te blokken. Het is best een brute sport en menigeen werd het publiek in geduwd. Soms vielen mensen ook expres om degene achter zich ook te laten vallen. Het was een fantastische ervaring. Ik was bang dat het op een gegeven moment saai zou worden, want het duurde best lang. Maar er was een band van te voren. Buikdanseressen (hele slechte) in de rust. En tussen de wedstrijden door gingen de scheidsrechters een wedstrijdje tegen het enige mannen-roller-derby-team spelen en ze maakten veel overtredingen!

Jodie, een van mijn huisgenoten zat in het team 'The Night Terrors' (het blauwe team op de foto's) en haar derby naam is 'Pixie Rocket'. Haar team stond onverwachts in de finale. Het team waar ze tegen moeste was het hele seizoen ongeslagen. Het was een superspannende wedstrijd. Ze gingen lang gelijk op, totdat op het laatst de tegenpartij begon uit te lopen. In de laatste 2 minuten stonden ze zes punten achter. En wij schreeuwen en aanmoedigen. Je zult het niet geloven maar in die laatste minuten scoorden ze 10 punten, en de tegenpartij maar twee. Opeens hadden ze gewonnen en alles werd een chaos. De prijs werd meteen uitgereikt en mensen holden het veld op. Ik heb nog foto's proberen te nemen, maar het was wel donker binnen. Het is een bizarre sport, maar ontzettend entertaining. Veel leuker dan honkbal.

P.S. Grey's Anatomy was leuk! Al snappen mijn huisgenoten niet echt wat ik er leuk aan vind. Te gruwelijk met al dat bloed. Niet maatschappij-kritisch genoeg. Niet geloofwaardig. Whatever.

Wash en Ton

2006-10-10T17:05:00.000-04:00

Zo, ik heb vandaag chips en cola meegenomen, dus ik ben er helemaal klaar voor om lange verhalen te gaan houden. Vandaag heb ik 5 observaties van dubbelsterkandidaten uitgewerkt en ik denk dat slechts 1 paar een dubbelstersysteem is. Ik had er liever meer gevonden. Maar ja, ook dat zet geen zoden aan de dijk, dus het is wel prima.

Het weekend voordat Timi vertrok, zijn we dus naar Washington D.C. gegaan. 's Ochtends hebben we nog geprobeerd de lancering van de shuttle op het STScI te zien, maar dat was ons niet gegund. Ze moesten hem zonodig lanceren, terwijl wij in het Capitool bezig waren. We waren dus pas aan het begin van de middag in Washington en hebben eerst een groot rondje om het Capitool heengelopen en alle grote, neo-classicistische gebouwen bekeken, zoals het station, het gebouw van justitie, de bibliotheek en nog veel meer. Het was duidelijk de regeringswijk, waar we in beland waren. Er waren geen kaartjes meer te krijgen voor het Capitool, dus zijn we maar ergens gaan zitten om te lunchen. Lekker in het zonnetje en tussen de eekhoorns.

Daarna zijn we naar de bibliotheek gegaan. Niet zomaar een bibliotheek, nee, the library of congress, nummer 5 (meen ik) in mijn top-10-bezienswaardigheden-in-Washington-boekje. Vrijwel meteen zou een rondleiding beginnen, dus daar zijn we mee meegegaan. Het was een schitterend gebouw, rijkelijk versierd. Muurschilderingen, beelden, mozaieken, marmer, alles was van de partij. Het hele gebouw was natuurlijk, in tegenstelling tot wat onze gids beweerde, redelijk jong. Een jaar of honderd. Dit soort gebouwen in Europa zijn altijd veel ouder. Onze gids had trouwens ook door dat we van mening verschilden. Dat was wel grappig. De Verenigde Staten bestaan natuurlijk nog niet zo lang.

De bibliotheek was een van de eerste (openbare) gebouwen met elektriciteit en dus ook elektrische verlichting. Daar waren ze zo trots op dat ze zelfs (klassieke) beelden lampen lieten vasthouden. Ook waren ze toen zo ontzettend blij met de ontdekking van aluminium, dat ze daar de versieringen van maakten (in plaats van goud, wat daarvoor natuurlijk gebruikelijk was). Dat het Amerikaanse schilders waren, was te zien aan naakte Romeins-ogende mannen, die honkbal en football aan het spelen waren. We konden onze ogen niet geloven. Onze gids legde de betekenis van de belangrijkste muurschilderingen uit... bijvoorbeeld een vrouw die de regering symboliseerde. Als achtergrond waren soms rokende schoorstenen van fabrieken geschilderd. Hoezo oud? De leeszaal was prachtig en ik kreeg zin om daar enkele dagen van mijn leven door te brengen. Ook daar waren weer beelden en glas-in-lood-ramen in overvloed aanwezig.

Tijd voor bezienswaardigheid nummer 2 uit mijn boekje: het Witte Huis. Helaas kun je tegenwoordig niet meer naar binnen (snif). De buitenkant van het Witte Huis was - tja - de buitenkant van het Witte Huis. We hadden er best een tijdje voor gelopen en vonden het niet zo spannend. Je kon het maar vanuit de verte zien. Wel werden de hondjes van Bush uitgelaten door een bediende, wat alle toeristen natuurlijk fantastisch vonden. Wij hielden het snel voor gezien, want we moesten nog helemaal teruglopen omdat we met Amit afgesproken hadden.

Amit had Patrick (= zijn kamergenoot) en Umi (= een vriendin van Patrick, denk ik) meegenomen en we zijn met z'n vijven naar Dupont Circle geweest en hebben daar Mexicaans gegeten. Dit was een van de (weinige) wijken waar ik al eens geweest was. Erg gezellig, zeker in vergelijking met de wijk waar we daarvoor waren, met kleurige huisjes. Ik heb een tortilla met spinazie op. Lekker, spinazie. En er was vrolijke muziek. We hebben veel gelachen. Zeker ook omdat Ondrej me net een e-mail had gestuurd waarin hij me niet alleen op de hoogte bracht van zijn liefdesleven maar ook zei dat ik had aangegeven dat ik in hem geinteresseerd was en dat hij alleen maar beleefd was door erop in te gaan.

We hebben een wedstrijdje gedaan wie het snelste thuis was. Amit, Timi en ik gingen met de bus. Patrick en Umi met de metro. We hebben het zo vet gewonnen dat het geen wedstrijd meer te noemen was. We hebben een tijd zitten kletsen en foto's gekeken en thee gedronken en zijn veel te laat gaan slapen. Ik op de bank trouwens en ik heb dus niet echt genoten van veel nachtrust.

Timi en ik zijn vroeg opgestaan om naar het Capitool te gaan. We wilden nu zeker zijn van kaartjes en stonden (met slaperig hoofd en zonder ontbijt) om kwart voor negen in de rij. Om negen uur begonnen ze met uitdelen en wij kregen kaartjes voor tien uur. Dat viel niet tegen. Konden we even ontbijt zoeken en dan naar binnen. Ontbijt vinden bleek nog best moeilijk, maar ik heb uiteindelijk wat donuts op de kop weten te tikken, die ik daarna weg moest gooien, omdat ik anders het Capitool niet in mocht. Ik probeer daar niet over te klagen. Op zich leiden ze me wel helemaal gratis rond. Binnenin het Capitool was een wachtruimte met tv. Zo kwamen we erachter dat ze binnen het uur de shuttle zouden lanceren. Echt, moet dat per se terwijl wij in het Capitool zijn? We wilden nog naar het Air & Space museum om daar de lancering te bekijken, maar dat hebben we niet gehaald.

Nou ja, het Capitool was ook mooi. Onze rondleider was ook een geval apart trouwens. De eerste tien minuten heeft hij zich uit staan sloven door alle aanwezigen in hun eigen taal (dus Hongaars, Nederlands en zelfs Maleisisch en Hebreeuws) welkom te heten. En niet alleen 'hallo', nee, een aantal volledige zinnen. Hij had wel zo'n dik accent dat ik hem lang niet altijd verstond. Ik weet nog wel dat hij me 'zijn vriend' noemde en dat vond ik wat overdreven. Daarna heeft hij ons uitgebreid verteld over de kunstwerken in de grote zaal onder de koepel. Toen ik er later met Joeri was, vertelde de rondleider juist veel meer over de Amerikaanse presidenten en de geschiedenis van het gebouw. Er is dus in ieder geval genoeg over te vertellen. Er hing trouwens ook een schilderij waar een scene in Delft was afgebeeld en de rondleider wees ons erop dat we in Nederland wel hele rare regenbogen hadden... hij was namelijk rood-wit-blauw. Deze koepelzaal deelt het gebouw in tweeen. Aan de ene kant zit de senaat. Aan de andere kant het huis van afgevaardigden. De zaal zelf wordt alleen gebruikt als er iemand belangrijks (een oud-president dus) doodgaat.

De volgende zaal werd vroeger gebruikt door de senaat, maar toen de Verenigde Staten teveel staten kregen, moesten ze wel verhuizen naar een grotere zaal. De accoustiek was bovendien zo, dat als je aan de ene kant luid tegen de grond praatte, mensen je aan de andere kant konden verstaan. Ik heb het uitgetest. Het werkte. De mensen die naar me aan het luisteren waren, reageerden op wat ik zei. Vreemd hoor. De zaal is een tijd als boerenmarktplaats gebruikt en deed nu dienst als standbeeldzaal. Iedere staat mocht twee standbeelden sturen van mensen die iets bijzonders hadden gedaan voor die staat. Ik kon tussen alle mannen slechts 1 vrouw vinden. Iemand die had gestreden voor kiesrecht voor vrouwen, geloof ik.

In de volgende zaal stonden nog meer standbeelden en er hingen tekeningen van de ontwerp-het-Capitool wedstrijd. Sommige waren erg lelijk. Eigenlijk wilden ze in deze zaal George Washington begraven, maar dat wilde George niet. Die wilde lekker op zijn eigen landgoed blijven. We vonden nog een zaaltje waar vroeger vergaderd werd door ik-weet-niet-meer-wie. Alles was nog in de sfeer van die tijd, inclusief veren om mee te schrijven. Omdat het weekend was konden we niet gaan kijken hoe de senaat aan het vergaderen was, dus dit was het einde van ons bezoek.

Na er lang over gedaan te hebben om Amit te vinden, zijn we gedrieen het Washington Monument opgegaan. Heel even is dat de hoogste constructie ter wereld geweest, totdat drie jaar later de Eiffeltoren af was. Het was wel nog steeds het hoogste gebouw van alleen maar beton (dus geen cement of iets... de zwaartekracht houdt het bij elkaar... het is natuurlijk ook maar een paal). 555 voet met een hele snelle lift. Omdat er geen hoogbouw is, konden we goed op alles neerkijken. Het Witte Huis van boven en het Capitool en alle andere monumenten in de buurt en de rivier. Het waren wel kleine, vieze raampjes, dus we hadden het snel allemaal gezien. Op de weg naar beneden, stopte de lift nog af en toe, om ons bepaalde stenen met namen van belangrijke mensen te laten zien (maar ik ben al weer vergeten van wie).

We zijn nog langs een aantal van de andere monumenten gewandeld. Het was erg lekker weer, dus de wandeling was aangenaam. Al werd ik af een toe wel stil als ik een enorme muur zag met namen van gesneuvelde soldaten. Andere monumenten waren wat minder deprimerend, zoals het World War 2 memorial. En ik heb ook het Lincoln monument gezien, dat ik kende van tv, met een hele grote zittende Lincoln.

Georgetown is een andere gezellige wijk in Washington, met ook weer kleine, gezellige huisjes. We zijn er helemaal heengelopen. Onderweg kwamen we nog langs een aantal daklozen in een park. Een man sprak ons aan en hij stelde voor dat we 's avonds langs zouden komen om te zuipen. Ik zei dat ik liever niet het land uitgegooid wilde worden. Dat zou niet gebeuren, want dan zou hij wel met me trouwen. Kon ik meteen als hij doodging (wat snel zou zijn, want hij had al drie beroertes gehad in negen maanden, plus diabetes) zou ik een weduwe-pensioen krijgen en kon ik daarna altijd nog trouwen en nog meer geld krijgen (ik denk dat hij dacht dat Amit en ik een stelletje waren). Hij gaf toe dat hij een zuiplap was en dat bier belangrijker voor hem was dan vrouwen. Toen hij mijn pet wilde hebben, zijn we toch maar verder gelopen. Op zich was het een interessante man en er werd nog veel naar 'mijn verloofde' gerefereerd dat weekend.

In Georgetown hebben we van de jachthaven en de ondergaande zon genoten, bij Ben & Jerries ijs gegeten (jummie jummie) en zijn we de brug overgestoken naar Virginia. Het uitzicht over het water was mooi. In Virginia was niet veel te doen, maar we zijn er wel geweest. We waren grapjes aan het maken over dat Washington, net als Budapest (waar Timi woont), uit twee delen bestaat: Wash en Ton. We zijn dus naar Ton gelopen. Toen Timi ook nog Hongaarse kinderrijmpjes ging vertellen, had ik helemaal lol. Daarna zijn we naar Amit's apartement gegaan. We waren met z'n drietjes en hebben het iets minder laat gemaakt dan de dag ervoor. Ik heb ook wat meer geslapen, want ik had met Amit van slaapplek geruild.

De volgende ochtend zijn Timi en ik weer vroeg opgestaan, deze keer op naar de militaire begraafplaats: Arlington Cemetery te gaan.

Ik heb heel erg geen zin meer om te schrijven (ik ben dan ook al even bezig). Het is half negen en ik wil naar huis. Ik ga dit morgen afmaken en posten, hopelijk met foto's en al. Nog heel even geduld dus.

Joepie. Het is vandaag alweer morgen en ik was gisteren nog op tijd voor het huiseten ook! Ik ben vandaag al mijn data bij elkaar aan het zoeken en catagoriseren geweest. Goed van mij. Ik heb al een paar hele mooie tabellen gemaakt. Julio gaat zo trots op me zijn. En als ik helemaal uitgecorreleerd ben (misschien overmorgen), gaat Roeland me op weg helpen met Monte Carlo simulaties. Ik moet vroeg naar huis, want het is vandaag schoonmaakdag (waar ik overigens verrassend weinig zin in heb).

Waar was ik? O ja, de begraafplaats. We hadden niet al te veel tijd, dus zijn we met een toeristenbusje het enorme terrein overgegaan. Het was op zich wel handig, want we kregen ook uitleg over wat we zagen. Behalve veel graven op glooiende heuvels, soms met naam en soms zonder, hadden ze ook hier veel monumenten neergezet, sommige geschonken door andere landen. Zo was er een monument voor de crew van de verongelukte space shuttle en een monument voor de onbekende soldaat (waar ook drie onbekende soldaten begraven lagen: een slachtoffer van WOI, van WOII en van de oorlog met Korea... de Vietnam-oorlog ontbrak, omdat de soldaat, die er lag, later geidentificeerd kon worden en dus niet meer onbekend was). Ook heb ik het graf van de familie Kennedy gezien, inclusief eeuwige vlam. En het graf van de eerste gesneuvelde in de oorlog met Irak. Het bijzonderst was toch wel de omvang van de begraafplaats. Zoveel doden (niet allemaal oorlogslachtoffers, want op veel van de graven stond ook met grote letters 'HIS WIFE', wat ik enigszins denigrerend vond). Ooit woonde er een rijke familie. Tijdens de burgeroorlog zijn ze gevlucht en omdat ze toen niet persoonlijk hun belasting konden betalen, heeft de staat hun land afgepakt en er snel een paar duizend mensen op begraven. Na de rechtzaak gewonnen te hebben, heeft de familie het land voor een vriendenprijsje verkocht aan de staat. Aan het einde van de tour werd ons gevraagd een moment stil te zijn voor 'onze jongens in Irak en Afghanistan, die voor onze vrijheid aan het vechten zijn'.

Na dit bliksembezoek aan de begraafplaats, zijn Timi en ik samen met Amit naar de National Cathedral (net zoals de begraafplaats 1 van de top 10) geweest. Het allergaafst vond ik dat ze er een gargoyle hadden in de vorm van Darth Vader van Star Wars. Helaas waren ze eromheen aan het werk en kon ik dit beeld niet zien. Tegenvaller. Jullie begrijpen vast al dat dit niet een hele oude kathedraal is. Honderd jaar geleden zijn ze begonnen met bouwen en hij is nu een jaar of vijftien af. Ik meen dat het de grootste kathedraal van de VS was, maar dat weet ik niet helemaal zeker. Hij was in ieder geval hoger dan het Washington Monument. zeshonderd-nogwat voet (678? Gelukkig heb ik mijn top 10 boekje nog). In de kelder van de kathedraal bevonden zich een aantal bijzondere, kleurige, moderne mozaieken, die allen een verhaal uit de Bijbel uitbeelden (sommige herkende ik). Wat zo bijzonder was, was dat alles er nog zo mooi uitzag. Geen donkere, vieze muren. Geen afbladderende verf. Alles was nog spiksplinternieuw. De glas-in-lood ramen waren fantastisch. Niet allemaal, sommige waren nog in de traditionele stijl. Maar de modernere waren prachtig. Ook weer veel heldere kleuren. En in een van de ramen bevond zich zelfs een stuk van de maan. Wat ook leuk was, was dat voor de kerk en band aan het spelen was. Dus al met al was het erg gezellig en hebben we best even rondgekeken.

Na onze spullen gepakt te hebben, wilden we met z'n drieen naar een muziekfestival in de wijk Adams Morgan. We hebben een uur op de bus zitten wachten en het daarna maar opgegeven. Toen zijn we ijs gaan eten in Georgetown en daarna naar huis gegaan. Het was een erg leuk weekend (op die bus na dus) en ik was MOE na afloop! Maar dat was het wel waard.

Oke, volgende keer over mijn avonturen met mijn favoriete vriendje. Tot dan!

inleiding

2006-10-04T19:29:00.000-04:00

Ik denk dat de afgelopen paar weken een beetje te leuk waren, want ik heb helemaal nergens meer zin in vandaag. Ik ben onderzoeksgewijs totaal niet nuttig bezig geweest. Maar dat is niet alleen mijn schuld, want om een of andere reden kan ik de data, die ik nodig heb, niet downloaden. Bovendien heeft Julio me verlaten om twee weken naar Peru te gaan en gaat het hele observeren-in-Arizona, om redenen die ik niet ken, ook niet door. Dat laatste voelde ik al wel aankomen, aangezien we steeds maar niets hoorden, maar toch. Ik had me er erg op verheugd. Het plan is nu om de data te gebruiken, die we hebben van de 1.5m telescoop in Chili en daarna een statistisch model te gaan maken. Misschien ook wel interessant, trouwens. Het lijkt me ook best leuk om te leren Monte Carlo simuleren, maar misschien heeft Julio wel iets anders in gedachten. Ik zal het even moeten afwachten.

Ja, mijn leven was dus, tot voor kort, heel erg leuk. En het is natuurlijk belangrijk om jullie daarover te vertellen. Nog voor de fantastische Joeri-ervaring, ben ik met Timi naar Washington D.C. geweest... om lekker te toeristen en om op bezoek te gaan bij Amit, die daar woont en studeert. We zijn drie dagen gegaan en om daarvoor te compenseren, hebben we hard gearbeid op de Amerikaanse dag van de arbeid (wat natuurlijk niet de bedoeling is!) die altijd op de eerste maandag van september valt.

Even tussen door: misschien vragen jullie je af wat ik in de tweede helft van augustus heb gedaan. Het was een iets minder spannende periode. Ik heb zelf geholpen mijn fiets op te knappen. Nieuwe remblokjes, nieuwe rem- en versnellingkabels, nieuw zadel en alles afstellen. De versnellingen werken niet zo goed, moet ik toegeven. Hij schakelt namelijk automatisch terug, tenzij ik hem op de juiste plaats vasthoud. Niet ideaal, maar de remmen werken perfect, dus daar mag ik best trots op zijn. En ook op de knalroze bekabeling. Verder hebben we veel hospiteergesprekken gehad met potentiele nieuwe huisgenoten, die eigenlijk allemaal wel iets raars hadden waardoor ze eigenlijk niet zo goed in het huis pasten... of ze wilden niet bij ons komen wonen. Kortom: frustrerend. Uiteindelijk is besloten dat Brenza (een jongen, o hemel, die ze al goed kenden) bij ons mocht komen wonen. Hij is erg lief en grappig (Joeri merkte op dat hij alles zingt in plaats van zegt) en zijn 1-jarige kater is ook echt een snoepje (hij komt me 's ochtends altijd uit mijn bed miauwen). Timi en ik hebben nog een avond met Amit en zijn huisgenoot Patrick afgesproken en zijn Koreaans gaan eten. Ik kreeg een hotpot, die zo hot was, dat alles nog aan het bakken was. Daarna zijn we op het dak gaan hangen en Patrick heeft gitaar gespeeld en erg mooi gezongen. Ook zijn we nog een keer met drie van de Italianen naar de Rocky Run gegaan, waar ik de Oreo-cookie-milkshake heb ontdekt. Jummie. En ik heb een dik stripboek gelezen van Marjane Satrapi getiteld 'Persepolis' over een 10-jarig meisje in Iran, die de revolutie meemaakt. Het is een grappig en verschrikkelijk verhaal, ook omdat het verteld wordt uit het oogpunt van een 10-jarige. Niemand zou zoiets mee moeten maken, laat staan een kind. O, en ik heb 'The Corpse Bride' van Tim Burton gezien. Niet zo grappig als 'The Nightmare before Christmas', maar wel vermakelijk. En doordeweeks heb ik natuurlijk hard geSTScId. Zo hard, dat ik niet genoeg geschreven heb voor jullie. Maar vergeet niet dat het erg veel tijd kost. En het was ook belangrijk om 'The Death Gate Cycle' uit te lezen voordat Joeri kwam, zodat de boeken met hem mee terug konden vliegen.

De week voor Timi's vertrek zijn we gaan shoppen voor souvenirs en heb ik een prachtige Baltimore-mok gekocht voor Joeri's verzameling.

Ik heb erge honger gekregen inmiddels en zal daarom proberen dit verhaal morgen aan te vullen. Ik moet nog een speeltje gaan kopen voor mijn favoriete huiskat: Mr. Flux.

druk druk druk

2006-09-13T19:10:00.000-04:00

Sorry vrienden en familie, maar ik heb het een beetje te druk om flink te schrijven. Bovendien zijn mijn nagels te lang en dat typt niet fijn. Ik ga morgen een presentatie houden over mijn vorderingen en ben daarom de hele dag aan het powerpointen geweest. En natuurlijk aan het lezen waar mijn project ook al weer over gaat. Ik denk dat ik nu wel ongeveer klaar ben. Helaas heb ik afgelopen weekend kou gevat en ik wil vannacht dus weer vroeg onder de wol. Ik kan jullie in ieder geval vast verklappen dat mijn weekend in Washington helemaal fantastisch was en dat de verhalen en foto's eraan komen. Ze zitten al in mijn hoofd en mijn camera, respectievelijk.
Vrijdag krijg ik bezoek van het allerliefste vriendje van de heeeeeeele wereld. Ik ga dus een week of twee vrij nemen en lekker op vakantie. Baltimore! Meer Washington! New York! Boston? We hebben nog veel te regelen, maar het gaat vast helemaal goed komen.

Een wat recenter verhaal

2006-08-30T19:23:00.000-04:00

Dag vriendjes en vriendinnetjes aan de andere kant van de wereld. Hoe is het met jullie? Mij al flink aan het missen? Ik jullie in ieder geval wel. Niet dat ik terug naar Nederland wil. Ik wil dat jullie bij mij op bezoek komen. Ik heb het hier nog steeds prima naar mijn zin. Hoewel het weer een lange dag was, probeer ik me nog toch ertoe te zetten om wat te schrijven. Ik heb al een week niks van Julio gehoord en ben dus maar wat in het wilde weg aan het cross correleren. En de eindstreep is nog niet in zicht. Ik ben er vandaag maar eens achter proberen te komen wat het allemaal betekent. Boek erbij gepakt en wat artikelen gevonden. Maar om echt te zien of ik dezelfde statistieken krijg, heb ik meer waarnemingen van mijn sterren nodig.

Al weer twee weken geleden had Matt bedacht dat hij nog nooit in Fell's Point, een wijk in Baltimore aan het water, was geweest en dat hij daar toch maar eens, met een paar anderen, naar toe moest. Ach ja, waarom ook niet. Zo ver was het niet. Timi en ik er dus ook maar naar toe. We waren alleen wat later, dus we moesten het met z'n tweetjes vinden. Doordat Timi net twee dagen ervoor beroofd was, voelden we ons niet zo veilig. En het was een flinke wandeling. We waren blij toen we in de goede buurt kwamen, waar weer wat meer mensen op straat liepen. Het was inderdaad een leuke wijk. Het zag er niet meer uit als grote stad. De huizen waren klein en er was ruimte! Pleinen met bomen en zonder auto's. Grappig dat er zoveel verschillen zijn binnen een stad. We wisten natuurlijk niet waar onze vrienden waren en hebben dus aan de rand van het water gezeten tot ze ons kwamen halen. Het was een mooie avond en ik genoot erg van de milde lucht en de lichtjes aan de overkant... ookal kwamen ze van een fabriek, het was tenminste een suikerfabriek. Met een groepje van een stuk of acht mensen zijn we rond gaan lopen en (natuurlijk) uiteindelijk in een bar beland. Om de een of andere reden vergeten ze mij altijd te laten betalen voor mijn drankje... misschien omdat er nooit alcohol in zit, maar dit was al de derde keer. Bizar. We zijn vertrokken toen een groep Amerikanen drankspelletjes bij ons in de buurt begonnen te spelen. Ik wil nog wel eens overdag terug naar Fell's Point. Iemand interesse?

De volgende dag was het tijd voor het laatste feestje. Een beetje het afscheidsfeestje. De meeste vertrokken een paar dagen later. Eerst moest ik echter met Nicole aan mijn fiets gaan sleutelen. We hebben de remmen vervangen en wilden aan de versnellingen beginnen, toen Timi belde dat we maar eens moesten gaan. Ik had Nicole een ijsje beloofd, dus dat zijn we eerst gaan halen. Ik koos een bolletje cake-deeg, omdat ik een snoeperd ben. Mmm, ik krijg er zin in als ik er aan denk. Dat moet ik Amerika wel meegeven, ze hebben erg lekker ijs. In erg grote verpakkingen. En dat is een goede zaak. Het was best een eind naar het huis van Denija en Nicola, dus we hebben de Johns Hopkins shuttle genomen. Dat betekent dat je ze opbelt, zegt waar je bent en waar je heen wilt en binnen het kwartier komen ze je ophalen. En het kost niets. Wel fijn dat het STScI vriendjes is met JHU en dat die zo'n goede service hebben. De chauffeur wacht ook altijd tot je binnen bent, zodat hij zeker weet dat je veilig bent. Denija en Nicola woonden in een echte woonwijk. Lieve huisjes met schattige tuintjes en grote ramen. Er was weer een hoop eten aanwezig op het feest (Dave had ook weer een taart gebakken... jummie) en er waren natuurlijk ook veel mensen. Niemand was echt uitbundig vrolijk. Ik denk dat veel inpak- en vertrekstress hadden en dat begrijp ik wel. Het was wel leuk om rustig met wat verschillende mensen te kunnen kletsen, maar het voelde wel als een afscheid. Ik vond het ook niet leuk toen mensen naar huis begonnen te gaan, maar ach, het is onvermijdelijk. Het was een gezellige avond. Op een gegeven moment zat ik in mijn eentje met Ondrej in de woonkamer. De rest was buiten of naar huis. Hij was me allerlei dingen over Joeri aan het vragen. En ik vertel natuurlijk graag over Joeri. Hij had al de neiging om te dicht bij me te komen zitten, maar opeens buigt hij zich naar me toe om me te zoenen. Gelukkig zag ik het aankomen en had mijn hoofd al afgewend. De sukkel vroeg me ook nog waarom ik niet met hem wilde zoenen. Ja, wat denkt hij nou? Omdat hij niet leuk is natuurlijk. Dat heb ik hem dan ook maar gezegd. Ik was wel een beetje bot, maar ik vond zijn actie ook niet echt subtiel en had niet het idee dat hij echt gevoelens voor me had. Achteraf bleek hij meer meiden uit het zomerprogramma te hebben willen zoenen. Allemaal zonder succes. Schijnbaar doet hij het voor de lol. Ik hoorde dat hij sommige meisjes zelfs pestte om hun reactie. Niet veel later zijn we naar huis gegaan met de shuttle. Timi heeft nog een tijdje buiten met Emilio staan kleffen en ik ben gaan slapen.

Vrijdag was ook weer niet mijn helderste dag, maar het ging redelijk. Het was de laatste dag voor het merendeel van de zomerstudenten en er waren dan ook allerlei afscheidsactiviteiten, waar ik een deel van mijn dag mee gevuld heb. Het was eigenlijk wel raar voor me, omdat ik zelf niet weg ging en iedereen pas 6 weken daarvoor ontmoet had. Toch, we hebben veel gedaan samen en elkaar beter leren kennen dan ik had verwacht. Ik zou ze gaan missen. Timi wilde naar de film. Ze was waarschijnlijk niet meer in staat energie op te brengen voor iets anders die avond. Ondrej, Matt en Jonathan wilden ook wel naar een film. Wat draaide er. Nou, onder andere 'Snakes on a plane'. Nooit van gehoord, maar Matt wist me te vertellen dat het over slangen in een vliegtuig ging met Samuel Jackson (maar ik wist natuurlijk ook niet wie dat was). Het scheen een erg belachelijke film te zijn. Omdat iedereen het van tevoren al een slecht verhaal vond, hebben de makers er, in plaats van een griezelfim, een soort lachfilm van gemaakt. Dus, wij naar 'Snakes on a plane'. We waren een kwartier te laat, omdat we in de file stonden, maar hebben volgens mij niet veel gemist. Het was een hele ervaring daar in die bioscoop. Het was gruwelijk en grappig en goor en voorspelbaar en schokkend en flauw en ongeloofwaardig tegelijk, met veel schrikeffecten, waar ik altijd erg gevoelig voor ben. De slangen zagen er erg nep uit. Bijna iedereen ging dood. En er zaten fantastische one-liners in de film. Het leukste was dat de hele zaal meeleefde. Kreunen, lachen, klappen, roepen... iedereen deed mee. Verder was het een slechte film, met een slap verhaal. Maar ik heb nooit zoveel lol gehad in een bioscoop. Ik ben blij dat ik ben gegaan.

Zaterdag ben ik naar het winkelcentrum geweest, met Timi. Daar heb ik mijn nieuwe digitale camera ge-euh-kregen van mama en een lange broek, vest en twee t-shirts gekocht. Kleren zijn er erg goedkoop. Ik hoop alleen dat het me lukt om ze mee naar huis te nemen. De tijd vloog en we moesten vroeg thuis zijn, omdat we iedereen uitgenodigd hadden om bij ons pannenkoeken te komen eten. Eerst moesten we nog boodschappen doen. We waren in de buurt van 'Trader Joe's' en die heeft wat meer kwaliteitsvoedsel... en ook noten voor een redelijke prijs, dus ik heb maar meteen 1,35 kilo ingeslagen. Jummie. Omdat we de bus terug niet konden vinden, waren we niet heel erg op tijd thuis. Snel aan de slag. Timi heeft beslag gemaakt en ik ben gaan bakken. Wel grappig dat de Amerikanen mijn pannenkoeken dun vonden, Timi vond ze dik en ik vond ze normaal. Met kaas en appel en met niks. Ik had een hele stapel en het erg warm gekregen. Er zijn een stuk of tien studenten gekomen. En Dave was er ook weer. Ik kan me niet voorstellen dat hij zich verplicht voelde om te komen. De helft was al naar huis immers. Hij zal ons wel gezellig vinden, denk ik. Na het eten zijn we met z'n allen op het dak gaan zitten. Het dak is onze favoriete hangplek geworden. Waarschijnlijk omdat het er 's avonds koel genoeg is en er niet zoveel muggen wonen. En dat was het dan. De dag erop zijn de meeste vertrokken naar verre streken.

Gisteren ben ik met twee oude en twee nieuwe huisgenoten naar de Chinees geweest. V.l.n.r. Katie, Freeke, Nicole, Brenza en Jodie. De Chinees was trouwens fantastisch en bracht me helemaal terug naar Beijing. Plus ze hadden ontzettend lekker nepvlees en ik heb mijn buikje volgegeten. Bovendien vind ik mijn huisgenoten tof. Ik denk dat ze mij ook wel aardig vinden.

Ik ga jullie nu ook even in de steek laten. Hopelijk binnenkort meer nieuws.

Nu voorlopig voor het laatst

2006-08-30T19:13:00.000-04:00

Nog meer oude foto's. Na lang zeuren heb ik Amit zover gekregen om zijn groepsfoto's op te sturen.

Vrijwel aan het einde van Carrie's krab-eet-feestje in de tuin van haar ouders

De paden op, de lanen in. Alleen de jongens moeten alles dragen

En nog wat meer foto's

2006-08-30T19:01:00.000-04:00

Nicola heeft zijn foto's ook op het wereldwijde web gezet en die kan ik jullie natuurlijk niet onthouden. Dus, geniet ervan. Fort McHenry
Fort McHenry met uitzicht op de haven
In de zee. Emilio en Ondrej zijn op zoek naar de bril van Hui, nadat ze arme Hui met kleren en al het water ingesleurd hadden.
Op weg naar de top van Old Rag rusten Vera en ik wat uit
De top met fantastisch uitzicht
En naderhand hadden we niet zo veel energie meer

mijn eerste weekend in Baltimore

2006-08-30T18:59:00.000-04:00

Timi heeft me haar foto's gestuurd. Dit was het eerste weekend in Baltiore. We hebben rondgelopen in het park bij het instituut en in het centrum. Nu kunnen jullie het ook eens bekijken.

laatste weken

2006-08-23T20:44:00.000-04:00

Hai hai! Het is weer eventjes geleden. Volgens mij heb ik een heleboel nog niet verteld van de afgelopen twee weken. Ik zal maar bij het begin beginnen. Timi en ik hadden iedereen bij ons thuis uitgenodigd. We moesten vroeg naar huis om alles op te ruimen. Een paar dagen eerder had ik een grote hoeveelheid glasscherven op ons dak ontdekt en aangezien ik van plan was die avond naar de volle maan te gaan kijken, heb ik een hele tijd staan vegen (in de volle zon). De dag dat ik in Baltimore aankwam was het ook volle maan. Een maand gaat snel voorbij. Dat komt natuurlijk ook doordat het zo'n ontzettend leuke maand was. Erg jammer dat iedereen binnenkort zou vertrekken. Ach ja, we moesten maar van elkaars gezelschap genieten zolang het kon.

We waren ruim op tijd klaar met ook de benedenverdieping poetsen, zodat we nog even konden douchen. En daarna was het afwachten tot het bezoek zou komen. We hadden iedereen gevraagd om iets te eten of te drinken mee te nemen en het was dus maar afwachten of er genoeg bier zou zijn (niet dus, maar er was wel genoeg thee en sap, dus mij hoor je niet klagen). Timi en ik hadden wat chips gekocht. Ze hebben hier Pringles met op elk chipje een andere mop. Of tenminste, ik heb ze niet allemaal gelezen. Ze waren te flauw. "What does a train hear with?" "With its enginears." Dave bracht een enorme chocolade-mokka-taart mee, met chocolade-glazuur en was meteen mijn favoriet, zoals de lezer zal begrijpen.

Het feestje was erg gezellig. Mijn huisgenoten waren er ook. Nicole had allerlei vrienden uitgenodigd om naar de verzameling 'astrophysicists' te komen kijken en vond het volgens mij een bijzondere ervaring. Het was heerlijk om 's avonds op het dak te zitten en te genieten van het weer. Er was in het begin geen wolk te bekennen, dus ik heb erg genoten van de maan. Daarna kwamen er schapenwolkjes, die het alleen nog maar schattiger maakten. Natuurlijk waren er ook sterren te zien en gingen de gesprekken al snel over een of ander waarneemproject dat iemand gedaan had. Hopelijk kan ik, als ik weer in Nederland ben, ook zulke verhalen vertellen.

Om een uur of een vertrok iedereen behalve Ellen. Die was er nog maar net en we hebben nog een uurtje zitten praten met z'n tweetjes. Timi was namelijk Emilio, haar scharrel, gedag aan het zeggen. Ellen was erg jaloers op ons mooie huis. Dat kan ik me wel voorstellen. Ik vind het ook geweldig.

Vanwege mijn heftige leven, heb ik niet zo goed geslapen en was ik dus nog minder waard, de volgende dag, dan gepland. Maar het was wel erg belangrijk dat ik mijn best deed. Julio ging me namelijk 3 weken in de steek laten (vrijheid!). Hij heeft me een enorme stapel werk gegeven en ik zag het vanwege mijn vermoeidheid echt niet zitten en ging daardoor melige opmerkingen maken. Ik geloof dat Julio het wel kon waarderen, al vroeg hij wel wat er aan de had was.

Ik heb mezelf tot zeven uur bezig proberen te houden met min of meer nuttige dingen, maar was daar niet echt succesvol in. Daarna ben ik uit eten geweest met Roeland, zijn vrouw Alessandra, zijn dochtertje Julia, Julio en een mede-astronoom uit New York Marla. Op loopafstand bevond zich een Indisch restaurant en dat leek me een prima keus (beter dan het Argentijnse steakhouse dat ze voor de gein (?) voorstelden). Ze hadden een enorme lijst vegetarische gerechten en dat maakte het kiezen lastig. Ik ben uiteindelijk voor de gevulde paprika gegaan. En ik had een of ander pittig kardamon-drankje (wel aardig, maar niet echt dorstlessend). Roeland kondigde trouwens van tevoren aan dat ik zijn gast was, dat hij voor me zou betalen en dat ik dus alles kon kiezen wat ik wilde. Dat was erg aardig van hem. Ik voelde me ietwat opgelaten omdat de rest wel voor zijn eigen eten moest betalen, maar ach, zij verdienen meer dan ik. Het was wel leuk om iedereen wat beter te leren kennen, al ging het gesprek ook vaak over sterrenkunde of over Julia, die continu ge-entertaind (o, was Robbie er maar bij) moest worden. Ze hield de boel in ieder geval wel levendig.

Na het eten ben ik met Timi en de andere zomerstudenten naar een cafe geweest en heb een perzik-smoothie op. Ik vond de frambozensmaak lekkerder. Ik had natuurlijk eigenlijk gewoon op tijd naar bed moeten gaan. Ach, ik bedacht me dat ik wel kon slapen als iedereen terug naar huis was.

Vrijdag was ik wat opgeknapt en heb ik me wat meer met mijn onderzoek kunnen bezig houden. Het was Leilani's laatste dag en omdat ze nog heel veel eten had, nodigde ze ons uit om het op te komen eten. Ik was helemaal enthousiast. Leilani is ook een vegetarier en ze vertelde dat ze nep-bacon had en nep-kip nuggets. Dat leek me wel wat. Bleek dat ze ook nog eens op de veertiende verdieping van een enorm flatgebouw woonde. Met een uitzicht! Niet normaal. Ze keek pal naar het centrum, naar 'Inner Harbor' en ook de Johns Hopkins campus kon van bovenaf bewonderd worden. Als ze iets meer naar rechts had gewoond, had ik misschien mijn huis kunnen zien. De lucht kleurde prachtig oranje en roze terwijl de zon onder ging. En toen het donker was, konden we genieten van alle kleine lichtjes in de verte. We hebben allerlei hapjes gegeten. De nep-bacon smaakte redelijk overtuigend naar bacon. De structuur leek wel echt helemaal nergens op. Toch, ik vind het knap dat ze dat allemaal synthetisch kunnen namaken. De nep-kip was een groter succes, want mensen beweerden zelfs dat ze het verschil niet proefden. Leilani vertelde over al het andere nepvlees dat ze in Amerika hebben. Schijnt dat er zoiets bestaat als de 'tofurkey'. Misschien raad je het al... het is de tofu-variant van een kalkoen en wordt gegeten met Thanksgiving. Ik vind het fantastisch. Wie bedenkt zoiets? Ik was zo enthousiast dat Leilani me uitnodigde om bij haar thuis tofurkey te komen eten, aangezien ik toch Thanksgiving moest vieren. Beetje jammer dat ze in Texas woont, wat best wel een beetje ver weg is. We zullen zien. Misschien is het wel te doen. Ik zou het wel leuk vinden om haar nog eens te zien. Amit zei trouwens dat hij ook niet naar huis ging voor Thanksgiving en daaruit is misschien op te maken dat ik het ook bij hem mag komen vieren. Washington is iets dichterbij.

Na afscheid genomen te hebben van Leilani (vervelend hoor, dat iedereen me zomaar in de steek laat) zijn we naar huis gelopen. Amit was zo vriendelijk me thuis te brengen. Timi was namelijk niet meegegaan (normaal loop ik met haar naar huis), omdat ze om een uur of een ('s nachts) zou vertrekken naar New York. Ik was helemaal in mijn gesprek met Amit verwikkeld en we hebben, weet ik het, een uur of anderhalf uur buiten op de stoep staan praten. Totdat Timi naar buiten kwam, verbaasd om haar te zien. Dat was wel raar. Dat zij wegging en ik thuis kwam. Amit en ik hebben haar naar de bus gebracht en uitgezwaaid en daarna ben ik alsnog in mijn eentje naar huis gelopen.

Van tevoren had ik verwacht een rustig weekend tegemoet te gaan, omdat ik niet mee naar New York ging. Ik zat ernaast. Mihkel en Amit hadden besloten dat ik meeging naar het Udvar-Hazy center in Washington, dat onderdeel is van het Air & Space museum. De Enterprise was er te zien. En ik dacht natuurlijk meteen aan Star Trek, maar die Enterprise bedoelden ze niet. Jonathan en Matt gingen ook mee. Luxe hoor, dat elke Amerikaan zijn eigen auto heeft en zomaar kan gaan en staan waar hij wil. Fijn dat ik daar ook even van kon genieten.

Na een grote kop warme chocolademelk (het is zo koud binnen, dat het een prima combi was) zijn we door het museum gaan lopen. Ik was iedereen al snel kwijt, omdat ik alle informatie-bordjes aan het lezen was en daardoor twee keer zo traag was. Ik ben niet uit mezelf erg geinteresseerd in vliegtuigen, dus ik had die bordjes wel nodig om me het een en ander uit te leggen. Het viel me meteen op dat veel van de vliegtuigen voor oorlogsdoeleinden zijn gebruikt, vooral tweede wereldoorlog. De bordjes gaven me informatie als '11:1 kill ratio' of dat dit vliegtuig 6 Japanse vliegtuigen had neergehaald. De bedoeling is natuurlijk dat ik het vliegtuig in kwestie helemaal geweldig vind. Maar het zijn wel mensenlevens waar we het over hebben. Dat zijn een heleboel doden en daar denk ik meer aan dan aan hoe knap het vliegtuig is. De grootste attractie was de SR-71, waar Freeke natuurlijk ook nog nooit van gehoord had. Ik ben vergeten wat er ook al weer zo fantastisch aan was. Het was een spioneer-vliegtuig dat met een snelheid van mach 3 een aantal records heeft gezet. Vanwege kostbaar brandstofverbruik vliegt het ding niet meer en staat het in het Udvar-Hazy center. Ook was er een concorde aanwezig en een Boeing. De Enterprise is een space shuttle, zelf nooit de ruimte ingeweest, maar in principe hetzelfde als de andere. En hij was groot! Er was weinig detail aan te zien. Het was alsof ze een klein model gewoon uitvergroot hadden. En toen het ding zo groot als een huis was, vonden ze het genoeg geweest. Stoer ding, hoor. Enorme knalpijpen, trouwens. In dezelfde hal bevonden zich een aantal ruimtesondes die wel echt, met mens en al, de ruimte in waren geweest. En ze hadden er een paar satellieten hangen.

Om even wat anders te doen te hebben, zijn we naar de IMAX film 'Roving Mars' geweest, over het maken, de lancering en de avonturen van de twee karretjes, die al een hele tijd op Mars rondrijden. Er kwamen een hoop wetenschappers aan het woord en de twee karretjes kregen een soort persoonlijkheid. De beelden van de lancering en va Mars waren indrukwekkend op zo'n groot scherm. Het waren echte beelden, afgewisseld met animaties (om de gaten te vullen). Ik wil ook naar Mars! Supergaaf!

Na de film heb ik nog wat meer rondgelopen, met Amit en daarna met Matt. Ik had eigenlijk wel genoeg vliegtuigen gezien. Bij een (voor mij willekeurig) groot en zilverkleurig vliegtuig las ik op het bordje dat dit vliegtuig de eerste atoombom op Hiroshima had gegooid. Lees ik dat nou goed? Dit vliegtuig? En dat staat hier zomaar te staan? Zonder enige referentie aan de verschrikkelijke gevolgen? Ik ben teruggelopen om te kijken of het echt dit vliegtuig was... misschien was het hetzelfde merk. Nee, het was de 'Enola Gay' en daar stond ik naar te kijken. Ik werd er stil van. Dat is niet niks. Ik geef er natuurlijk het vliegtuig niet de schuld van, maar de Amerikaanse legerleiding. Matt wist me te vertellen dat ze eerst wel een hele atoombom-tentoonstelling hadden, maar dat een aantal veteranen geprotesteerd had omdat 'wat het Amerikaanse leger besloten en gedaan heeft, niet in twijfel getrokken mag worden'. En daarom staat er nu alleen een bordje met de feiten. Dit vliegtuig heeft de bom op Hiroshima laten vallen. Erg hoor.

Ik heb nog wat rondgestruind tussen nazi-vliegtuigen en was blij toen iedereen klaar was om te gaan. Naar Washington! Joepie! Ik heb weer geen kont van de stad gezien, maar we hebben wel lekkere thee gedronken. Ik had hele dure Chinese thee met een chocolade aroma. Nou vond ik hem niet echt naar chocola smaken, maar de smaak was wel heel zacht. Plus, ik kreeg een hele pot en daar ben ik altijd blij mee. Vervolgens zijn we een boekenwinkel ingegaan (ik heb al meer boekenwinkels dan bezienswaardigheden gezien) en na nog wat rondgelopen te hebben (het was een leuke buurt en het was lekker weer), zijn we naar huis gereden.

Zondag ben ik mijn dag begonnen met niksen. Daar ben ik erg goed in, af en toe. Beetje in mijn dagboek geschreven. Mijn hoofd was te vol om te kunnen lezen en zo kon ik alle indrukken een beetje van me af schrijven. Om vier uur ben ik vertrokken naar het huis van Dave. Het was een flinke wandeling, eerst langs de campus, maar daarna kwam ik door buurten waar ik nog nooit was geweest. Bij Dave heb ik kip-in-de-hoed-zonder-kip gemaakt. Met wortel en mais en kersen, natuurlijk. Dave had alle ingredienten ingeslagen. Bovendien heeft hij me geholpen met koken. Dat is natuurlijk erg vriendelijk van hem. Het enige probleem is dat hij zich ook met het recept bemoeide. "That's a lot of carrots, kiddo." Hij vond het al snel genoeg. En ik weet niet, ik ga niet zo snel in tegen een man van vijftig, die ook nog eens een beetje mijn baas is. Maar ik wil wel dat mijn gerecht goed zou lukken. Het kwam er dus op neer dat ik steeds stiekem een extra wortel sneed en toevoegde. Het kan makkelijker, maar zo kan het ook. Dave was ook erg verbaasd over de kersen. En voegde meer zure room toe dan nodig. Wel heeft hij me voorgedaan hoe ik het beste deeg kon maken. Hij is wel een beetje een taartenkoning.

Om zes uur kon de taart de oven in. Precies op tijd, want iedereen was om zes uur uitgenodigd. Maar nee hoor. Niemand. Daar zat ik dan in mijn eentje in de tuin, met Dave en zijn zoon. Gelukkig kwam Amit om 18:30 aanlopen en was ik niet meer de enige gast. Ik heb genoten van een heerlijk voorgerecht: tortillachips met guacamole. Ik ben helemaal lekgeprikt en mijn kip-in-de-hoed was klaar voordat er daadwerkelijk bezoek was. Om zeven uur kwam er wat meer volk aanzetten en kon ik eindelijk taart uitdelen... en belangrijker... zelf taart eten. Jummie. Het was echt lang geleden dat ik kip-in-de-hoed gegeten heb. Ik heb verteld dat het een familierecept is. Dat is ook zo. Want papa maakt het en ik maak het. En wij zijn familie. De anderen hadden ook eten meegebracht en ik heb mijn buikje rondgegeten. Ellen had haar vriendje meegenomen en ik heb hem geslagen. Ik schrok er zelf van. Er zat een mug in zijn nek. Ik zag het en sloeg de mug dood uit een soort reflex. Normaal doe ik dat nooit. Ik keek waarschijnlijk zo verbouwereerd dat iedereen in de lach schoot. Ik heb me prima vermaakt en veel gekletst. Ik heb met Denija afgesproken dat we volgend jaar bij haar grootouders in Kroatie een reunie houden.

Maandag is een sombere dag in mijn herinnering. Het had zo leuk kunnen zijn op Ellen's verjaardag. Ik zal die beroving niet snel vergeten, ookal heeft Timi al haar spullen terug en dus veel geluk gehad. Dinsdag heb ik me de hele avond bezig gehouden met groepsfoto's. We wilden Dave namelijk een cadeau geven. Het was niet eens mijn idee. En het was niet eens mijn laatste week. Maar om een of andere reden moest ik het maar regelen. Weet ik veel waar je foto's kan laten afdrukken in Baltimore. Weet ik veel waar je lijstjes kan kopen. En dan moest ik ook nog mensen overtuigen mij hun foto's te sturen. Zucht. Ik was enorm gefrustreerd. Zeker toen ik net klaar was en een e-mail binnenkreeg van Amit dat hij inderdaad nog een paar foto's had. Toen ben ik maar naar bed gegaan. Het was wel fijn dat Timi erbij was en me steunde.

Het is trouwens helemaal goed gekomen met het cadeau. Elke dinsdag- en woensdagmiddag kwamen we bij elkaar voor de lunch en de laatste tijd waren er presentaties van de zomerstudenten, wat ze gedaan hadden de hele zomer (erg interessant trouwens). Deze woensdag was de laatste gezamelijke lunch en ik wilde naderhand Dave zijn aandenken-aan-ons geven. Niemand wilde met me mee, dus ik moest het alleen doen. Ze zeiden dat ik het erg mooi verwoord had. Dave is echt geweldig en verdiend veel meer dan een ingelijste foto. Ik hoop dat hij ook heeft genoten van deze zomer.

Ik hou er even mee op voor vandaag. Zie trouwens alle mooie foto's. Sommige zijn van Amit, maar sommige heb ik zelf gemaakt met mijn verjaardagscadeau. Nog van Shenandoah. Mijn huis. Mijn huiskamer met Timi en Nicole en mijzelf. Mijn nieuwe fiets (let vooral op de roze kabels die ik er samen met Nicole op heb gezet). Mijn bureau op het STScI.
n

Hopelijk het laatste vervolg

2006-08-15T22:08:00.000-04:00

Ja, ik heb het nog steeds over vorig weekend. We zijn niet zo gek vroeg opgestaan en hebben lang ontbeten. Ik heb zelfs thee gemaakt en mezelf helemaal volgepropt, zodat ik geen honger zou krijgen onderweg. Het brood dat ik voor de lunch mee had genomen van thuis was helemaal geplet en ik had er dientengevolge ook niet zoveel zin in. Het was nog een beetje onzeker wat we zouden gaan doen. Dave had het erover dat hij rond het middaguur wilde vertrekken. Maar ik wilde de berg beklimmen! En van het uitzicht genieten! We hebben daar niet voor niets overnacht.

Een paar mensen konden vanwege blaren of spierpijn niet mee en zijn achtergebleven op het parkeerterrein. De meeste zijn echter 'Old rag' gaan beklimmen. Oe, ik had het meteen al weer superwarm. Alleen al het naar het begin van het pad lopen was vermoeiend en ik heb snel mijn lange broek uitgedaan en mijn rokje aangetrokken. Ik was overigens de enige in het hele park met een rok aan, maar goed, ik heb geen korte broeken met me mee genomen. En het was wel lekker luchtig. Ik geloof dat een paar jongens zelfs jaloers waren. En Vera vond dat ik de dapperste vrouw was die ze kende. Dat kwam waarschijnlijk doordat we later op de route heel wat kapriolen moesten uithalen om verder te kunnen.

Bij het begin van de route gingen er weer stemmen op om niet de berg te beklimmen, want hij was zo hoog en we moesten op tijd terug zijn. Ik wist zeker dat het zou lukken, want ik heb met Inge ook een berg beklommen in Oostenrijk... en die was ook meer dan 1000 meter hoog (al was ons beginpunt daar wat hoger, maar dat heb ik er niet bij gezegd). Uiteindelijk besloot iedereen toch de gok maar te wagen. Er ontstonden twee groepen. De ik-wil-zo-snel-mogelijk-de-top-bereiken-groep en de ik-moet-af-en-toe-even-op-adem-komen-en-van-de-omgeving-genieten-groep. Ik zat in de laatste. Het was, ondanks mijn optimisme, namelijk best zwaar. Het pad was erg stijl en vol grote stenen, zodat ik steeds goed moest kijken waar ik liep en nergens even op adem kon komen. Ook onderweg zaten we hoog en konden al ver kijken. Het beloofde veel goeds voor de top. Als ik groep 1 mag geloven waren we er maar een kwartier later dan zij. Feit blijft dat ik blij was toen we het gehaald hadden.

Op de top van 'Old rag' zag de natuur er heel anders uit. Geen hoge bomen, maar meer lage bosjes. En meer naaldbomen, dan loofbomen. Het zag er wat ruwer uit. Maar het is vast ook minder prettig toeven op de rotsen. Het uitzicht was geweldig! De top bestond volledig uit enorme stenen, waar je bovenop kon staan en je de koning van de wereld voelen. Ik kon zo ver weg zien. Ik kon jullie bijna zien! Het was ook niet voor niets de hoogste berg. Omdat het iets na twaalven was en er nergens beschutting was, was het erg heet op de berg. De meeste jongens hadden hun t-shirt uitgetrokken. Ik was zo jaloers. En heb daarom maar besloten ook te strippen en in mijn BH/topje/whatever rond te lopen. Mijn bikini bestond uit minder stof, dus wat zou mij het kunnen schelen. Daarna was ik een stuk gelukkiger. Mijn hempje heb ik op de stenen laten drogen... dat was wel nodig.

Wat ook heel verbazingwekkend was, was dat er een bijna opgedroogde poel met water was waar dikkopjes in leefden. Ik vreesde dat ze het niet gingen halen, want de zon was erg fel. Ik zal het nooit weten. Behalve dat, is het wel een veilige plek... geen roofvis te bekennen.

Na een paar (groeps)foto's en wat heen en weer geloop om van het uitzicht aan de andere kant te genieten, moesten we verder. Oftewel, naar beneden, dachten we. Was het maar zo makkelijk. Het bleek dat het moeilijkste nog moest komen. Ze hadden niet heel veel moeite gedaan om het pad begaanbaar te maken. Elke keer als ik een rots zag, hoopte ik dat we eroverheen zouden komen, met z'n allen. We zijn op de terugweg dus niet opgesplitst. We hadden elkaar nodig. Om de weg te vinden en om elkaar over rotsen te tillen. Het voelde wel goed. Dat team-work. Maar het duurde wel lang en we hadden medelijden met de mensen die op ons aan het wachten waren. Nou ja, niets aan te doen.

Ik moest springen en mezelf van rotsen af laten glijden en klimmen en weet ik het wat nog meer. En dat alles in mijn rokje. Hihi. Zo erg was het niet, maar ik moest wel opletten als mensen me naar beneden wilden helpen. Het uitzicht was nog steeds prachtig. En ik zou zo weer opnieuw gaan klimmen, al wilde ik af en toe dat ik een vogel was.

Na een uur was het moeilijkste stuk voorbij en konden we gewoon lekker naar beneden lopen. Het bos werd weer wat dichter en het pad wat meer pad. Iedereen was moe en een beetje uitgepraat, dus heb ik gezellig liedjes zitten zingen. Nederlandse liedjes om mijn voetstappen te begeleiden. Ik hoop dat niemand er last van had. Ik had het wel naar mijn zin. "Er komt een muis gelopen" "Constant heeft een hobbelpaard" en "Ooit was ik een soldaat". Ik ken niet superveel leuke Nederlandstalige liedjes uit mijn hoofd.

Om een uurtje of twee waren we beneden. Toen moesten de auto's nog gehaald worden, dus we hebben nog een half uur in het gras zitten wachten. Iedereen had honger en dorst, behalve ik. Waarschijnlijk vanwege mijn stevig ontbijt en het feit dat ik 2 liter water mee de berg op had genomen. Dat was wel de moeite waard geweest. Ik heb zoveel gezweet, dat ik niet eens naar de wc hoefde.

Op de terugweg naar Baltimore, zijn we naar Taco Bell geweest. Mijn eerste keer daar. Ik twijfelde of ik iets moest nemen. Het was een beetje te laat voor lunch, maar ik besloot dat ik het als een vroeg diner kon zien. Ze hadden een burrito met rijst, bonen en veeeeel kaas voor me. Ik werd gewaarschuwd dat ze het misschien niet in plantaardig vet klaar maken. Maar ach, wat kan ik daar aan doen? Het was prima. En best lekker. Ik had het iets pittiger verwacht, maar ja, het is natuurlijk niet Mexicaans... het is fast food. De slechte muziek die opstond, was veel te vrolijk voor me. Ik was inmiddels redelijk uitgeput.

Met mijn laatste restje energie ben ik met Mihkel en Amit mee naar Washington gegaan om daar een grote beker thee te drinken en even rond te lopen. Om de een of andere reden wil iedereen de hele tijd boekhandels in. Ik vind het best. Leuk om eens rond te kijken, maar ik ga er toch niets kopen, want ik kan het toch niet mee naar huis krijgen. Ik heb nog steeds niet echt het gevoel dat ik Washington heb gezien. Amit, die er woont, kon me alleen maar naar de bars en restaurants wijzen... en niet naar de bezienswaardigheden. Ach, ik kom er zelf wel achter. Maar niet dat weekend. Toen kon ik niet zoveel meer opbrengen.

Het was in ieder geval erg gezellig en ik hoop Amit en Mihkel, ook als het zomerprogramma is afgelopen, nog eens terug te zien. Jong en onverstandig als ik was, ben ik 's avonds nog met Timi naar de Rocky Run, onze stamkroeg, en toen die sloot de Charles Village pub, gegaan, waar een hoop bergbeklimmers zich verzameld had. Effe lekker nagekletst en sap gedronken. Maandag was ik niet veel waard, maar heb wel mijn best gedaan en het inmiddels wel goed gemaakt.

Ik zit nu in mijn eentje in mijn kamer op het STScI en denk dat ik maar eens naar huis ga. Ik wil niet te laat over straat, na mijn negatieve ervaring van gisteren. Timi is namelijk beroofd. We gingen naar de verjaardag van Ellen en liepen met Mihkel de straat waar we wonen af, richting het zuiden. Richting de arme, zwarte wijk. Ellen kwam ons in haar auto tegemoet, omdat de bar waar we afgesproken hadden dicht was. Maar we konden wel allemaal met haar meerijden. Mihkel zat al in de auto en Timi was precies aan het instappen, toen opeens een man in een basketbalshirt mijn gezichtsveld binnenkwam. Hij duwde Timi omver en greep haar tas. Voor ik iets kon doen, lag Timi op de grond, al vloekend in het Hongaars. (Ze heeft gelijk ook.) Ze liet haar tas los uit angst dat er iets ergers zou gebeuren en de man rende snel een donkere straat in. Mihkel is nog achter hem aangerend, maar is op een gegeven moment teruggekeerd, omdat de steegjes steeds donkerder werden. Ik was blij dat hij ongedeerd terug was. Binnen drie minuten was de politie er. Ze hebben nog naar hem gezocht, maar niemand had hem echt goed gezien. Het ging allemaal zo snel. En iedereen voelde zich zo schuldig dat hij niet meer kon doen. Ellen heeft Timi en mij thuisgebracht en daar hebben we geprobeerd al haar bankpassen te blokkeren, wat redelijk onmogelijk was, trouwens. Een uur later, ofzo, belde Abby dat iemand die Timi's tas gevonden had haar gebeld had. Super dus. Timi heeft al haar spullen (behalve 15 dollar en 5 euro) weer terug. Het arme kind heeft wel een gat in haar rok en een geschaafde knie. En een trauma waarschijnlijk. Ik vond het al eng, moet je nagaan hoe het voor haar was.

Emilio kwam Timi opzoeken en is met haar haar tas gaan halen. Ik ben met Nicole gaan dansen. Ik moest iets doen en het dansen beviel me prima. Eind goed, al goed, maar Baltimore zal nooit meer hetzelfde zijn.

Hiking in Shenandoah

2006-08-11T19:05:00.000-04:00

Joepie! Ik heb een negen voor Algemene RelativiteitsTheorie gehaald! Daar ben ik zo blij mee! Mijn dag kan niet meer stuk (zelfs niet nu ik mijn laatste honingdropje op heb). Maar, ik heb er ook hard voor gewerkt (en velen met mij). Ik heb het dan ook wel verdiend. Feit blijft: joepie!

Even over mijn fantastische weekend. We hadden besloten (ondanks gemopper van een enkele stoere bink) om twee dagtrips te maken en dus niet met tent en al te gaan wandelen, maar terug te gaan naar de auto's. Ik vond het prima. Het was warm zat zonder extra kilo's. Een bijkomend voordeel was dat we op dag 1 naar de watervallen konden gaan en op dag 2 de hoogste berg in het park ('Old rag') beklimmen. Beide leken me de moeite waard en niet mogelijk in een tweedaagse tocht. Ik was blij dat er zich geen groepjes afsplitsten, maar dat we met z'n allen bij elkaar bleven. Dat is veel gezelliger, ook bij het kamperen.

"De paden op, de lanen in. Vooruit met flinke pas." Helaas, ik was de enige die dit liedje kende. We waren allemaal erg opgewonden en konden haast niet wachten tot we bij de watervallen waren. Een heus nationaal park. Wauw. Het was enorm, heuvelachtig en zonder al teveel ondergroei... dus kon ik altijd diep het bos inkijken. Het bestond voornamelijk uit loofbomen. En het was flink zonnig en de lichtval door het bladerdak zorgde ervoor dat alles er vrolijk uitzag. Het was warm, ja, maar we liepen de hele tijd langs een beekje, dat de andere kant uit kabbelde. Het pad was natuurlijk door mensen gemaakt, maar ze hadden niet de moeite genomen het een beetje effen te houden. Ik moest dus flink opletten waar ik liep om niet te struikelen (paar keer wel gebeurd natuurlijk, maar niet gevallen... ik had het gewoon een beetje te druk met rondkijken). Het eerste stuk, tot aan de 'lower falls' heb ik voorop gelopen. Het was een smal pad, dus we konden niet altijd naast elkaar lopen en kletsen. Ik heb van mijn voorop-positie genoten, omdat ik als ik vooruit keek, alleen maar natuur zag. Prachtig. Het is niet mogelijk om uit te drukken in woorden hoe het eruit zag. Het landschap veranderde genoeg om het interessant te houden. En voor ik het wist... waren we bij de 'lower falls'. Ik was de eerste die ze zag en voelde me dan ook bevoorrecht.

De waterval maakte genoeg herrie, ookal was het niet een enorme (schatting achteraf: paar meter hoog). En er lagen grote keien en omgevallen bomen om overheen te klauteren om de waterval eens goed te bekijken en wat dichterbij te komen. Met een beetje goede wil, kon ik zo over de rotsen naar de volgende waterval klimmen. Ik heb een hele tijd staan kijken, maar ik was ook wel benieuwd naar de 'upper falls'. Ik verwachtte dat het niet zo ver meer zou zijn, maar het bleek toch een hele wandeling. Plus, je weet niet wanneer je bij je bestemming bent aangekomen. We zagen de hele tijd watervalletjes.

De voorste groep besloot uiteindelijk ergens te wachten op de rest en we hebben gezellig aan het water onze lunch opgegeten. Ik had niet echt honger, maar ik heb toch braaf mijn bammetjes gegeten. Even verderop was de allerhoogste waterval en daar zijn we een hele poos gebleven. Ik had als eerste mijn zwemkleding aan en stond als eerste in het water. Er waren twee poelen. In eentje eindigde de waterval, in de ander zwom een slang: de keuze was snel gemaakt. Na vele jaren watergeweld, waren de rotsen op de bodem flink afgesleten. Daardoor gleed ik uit en lag meteen helemaal in het water. Het was wel een beetje koud, maar ik wende er snel aan. De anderen waren mietjes en gingen er snel weer uit, maar er kwamen steeds weer andere mensen bij. Ik heb heel lang in het water gelegen en van de waterval afgegleden (het was eigenlijk een soort glijbaan), totdat ik uitgleed en mezelf pijn deed. Toen vond ik het niet leuk meer en ben een beetje gaan zonnen. Even opwarmen.

We moesten nog helemaal terugwandelen naar de auto's en ons kamp opzetten en eten en dat alles voor het donker werd. Niemand wilde via dezelfde weg terug wandelen, dus we besloten andere paden te zoeken. We vonden een redelijk brede weg, die relatief saai was vergeleken met ons fantastische eerste pad. Hij was redelijk vlak en er was alleen maar bos te zien. Totdat we op een gegeven moment allemaal van de schrik achteruit deinsden. En dat was precies de bedoeling van de ratelslang, die de weg aan het oversteken was. Hij zag er niet heel vriendelijk uit. En dat ratelen is een goede manier om mensen weg te houden. We waren echter niet de moeite waard en de slang besloot weer op weg te gaan. Ik vond het wel spannend. Een echte ratelslang! Van redelijk dichtbij. Maar goed dat hij ons waarschuwde, anders was iemand er misschien wel bovenop gestapt. Ik ben nog achter de foto aan aan het gaan. Dus, geduld.

Het was een flinke wandeling terug. Het laatste deel ging weer over een erg smal, rotsachtig pad, waardoor je meer het idee hebt dat je echt in de natuur loopt. Zeker toen we met z'n allen aangevallen werden door een zwerm prikbeesten. Er gingen en gaan nog steeds allerlei theorieen de rondte. Wat waren het? Dazen. Bijen. Wespen. Horzels. We weten het niet. Mihkel dacht dat hij door een naald geprikt was... en zo voelde het ook. Ik was gewoon vrolijk over het pad aan het lopen, als laatste, en opeens voel ik een pijnlijke speldenprik en probeer de dader van mijn achillespees af te slaan. Maar hij had me te pakken. De hele dag deed het pijn. Geen jeuk, maar alsof je constant geprikt wordt. Ik was bang er veel langer last van te hebben, dus 1 dag vond ik prima. Arme Vera was in haar neus geprikt, dus ik had nog best geluk.

We kwamen weer langs een mooi stroompje, met nog een veel gavere waterval-glijbaan. Helaas. We moesten nog ons kamp opzetten. Terug bij de auto's besloot Dave dat alle mannen de zware rugzakken met tent enzo moesten dragen en dat de vrouwen hun spullen bij hen erbij mochten stoppen. Dus iedereen moest een partner, van het andere geslacht, zoeken. Hij had er blijkbaar niet bij nagedacht dat er twee keer zoveel mannen mee waren. Ik vond het een beetje overdreven, maar was eigenlijk wel blij dat ik niet veel hoefde te sjouwen. Mama's slaapzak en mijn reiskussen bij Amit in de tas gestopt en op zoek naar een plek om te kamperen. Er waren geen speciale plekken in het bos vrijgemaakt, dus we moesten op zoek naar iets waar weinig ondergroei was... en dat een beetje vlak was. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Dave stuurde mij en Amit erop uit als scouts en eerst vonden we helemaal niets. Maar, op de terugweg zagen we een plekje. En, het was niet alsof we veel keus hadden. Er moest veel gebeuren voor het donker werd. We hebben dus alle tassen erheen gesjouwd en ik ben met een aantal water gaan halen bij het riviertje. We hadden een soort zuiveringspomp bij ons. Sommigen hebben zichzelf gewassen, maar ik zag mijn vies-zijn als een chronisch probleem dit weekend en heb het maar zo gelaten.

Goede huisvrouw als ik ben (en ook omdat ik me er als enige van bewust scheen te zijn dat het vrij snel echt heel donker ging worden) heb ik het eten klaargemaakt. Niet dat het zo moeilijk was. We hadden van dat opblaas-eten, waar je alleen maar water aan hoeft toe te voegen. Toch is alles moeilijker als de grond niet helemaal waterpas is... en als er geen handvat aan je pan zit... en als iedereen voor zich uit zit te staren in plaats van naar mij toe te komen voor eten. Ik zag het motiveren van mensen om eten te halen dan ook als minstens net zo belangrijke taak als het koken van water en het afmeten van de juiste hoeveelheid. Ik ga later zo'n goede moeder worden... en 14 kinderen kan ik best aan, hoor Joeri.

Ik was blij toen ik eindelijk mijn Katmandu Curry had, want ik had erge honger gekregen. Dave had 1 waxinelichtje meegenomen, waardoor ik nog net wat van mijn eten kon zien. Dave wilde (weer) de jongens en de meisjes opsplitsen om ons wat privacy te geven. Best goed bedoeld, maar niemand had er echt behoefte aan. Bovendien is het niet handig om 5 meisjes in drie tenten te laten slapen... en 10 mannen in de andere drie. (De parkregels stelden dat we niet in groepen groter dan 10 mochten kamperen om zo min mogelijk druk op de natuur uit te oefenen. Verder was er de regel: "If you open it, you gotta eat it." zodat de beren niet ons eten op zouden komen eten. Jemig wat zat ik vol en toen moesten er nog meer koekjes bij. Het eten wat over was, hebben we hoog in de boom gehangen.) Ik heb een tentje gedeeld met Amit. Iedereen ging belachelijk vroeg slapen (half 10, maar we waren wel erg vroeg opgestaan) en nadat Amit mijn geklets een tijdje getolereerd had, zijn ook wij maar gaan slapen. Tenminste, dat was het plan. Helaas. Ik heb zo ontzettend verschrikkelijk slecht geslapen, dat het niet grappig meer was. Telkens als ik een beetje wegdommelde, schrok ik weer ergens van wakker. Er waren veel dierengeluiden om ons heen, maar ik denk dat het erger was dat de grond schuin was en dat er een bult onder mijn kont lag.

O, ik moet er NU vandoor. Ik ga bij Leilani eten. Snel meer. Plus foto's

wordt vervolgd

2006-08-08T20:00:00.000-04:00

Oe, wat ben ik gefrustreerd. Ik wil gewoon een file in twee vectoren inlezen en mijn stomme programma wil dat niet voor me doen. Ik ben er al een hele tijd mee bezig en heb al veel 'core dumped' meegemaakt. Ja, dat brengt me terug naar vroeger, toen ik nog een derdejaarsje was...

Verder zat ik een beetje in een dilemma. Een paar studenten gaan komend weekend naar New York... wat natuurlijk erg leuk is. Maar ik ga liever langer dan twee dagen (en eigenlijk ook liever met Joeri). Ik heb overwogen twee keer te gaan. Nu heeft Dave (degene die het zomerprogramma organiseert) ons voor zondag uitgenodigd bij hem thuis voor een afscheidsdiner. Dus... ik ga niet mee naar New York, maar helpen koken. Vast ook leuk. Misschien kip-in-de-hoed-zonder-kip? Het is zo lastig in te schatten of ze de ingredienten hier hebben... en of die ingredienten betaalbaar zijn.

Oke, even weer over vorige week. Vrijdag ben ik vroeg naar huis gegaan om mijn spullen te pakken voor het weekend. Om 18:00 moest ik alweer van huis, want we zijn met z'n velen naar een honkbalwedstrijd geweest. Nog meer Amerikaanse cultuur! Ik ben me wat aan het af snuiven. Het was leuk, maar wel een beetje typisch. Niemand had haast om te gaan zitten, behalve ik en de vier Italianen. We zijn dus maar vooruit gegaan. Het schijnt haast meer een soort fast food-festijn dan een sportevenement te zijn. Overal eetkraampjes (om misselijk van te worden, die vleeslucht). Ik weet wel een beetje waarom. Honkbal is namelijk een beetje saai. Meestal slaan ze mis en anders is het wel een vangbal en is de volgende weer aan de beurt. Trouwens, de Baltimore Orioles speelden tegen de New York Yankees. Ik heb de Orioles natuurlijk luidkeels aangemoedigd. De meeste Amerikaanse zomerstudenten die mee waren, waren niet zozeer voor de Orioles, maar meer tegen de Yankees. Zo was de yel "Yankees suck" net zo vaak te horen als "Let's go, Orioles". Ik heb me wel vermaakt. Matt heeft me alle regels uitgelegd en me wat achtergrond informatie gegeven over de spelers. In de vijfde en zesde inning (als ik mij niet vergis) stonden de Orioles zelfs voor met 4-3 dankzij een home-run! Dat was wel goed voor de sfeer. Toch, zo'n wedstrijd duurt meer dan 3 uur! Ik kan echt niet zo lang enthousiast blijven. Omdat we de volgende ochtend om 6:00 zouden verzamelen en ik dus niet zo'n lange nacht tegemoet ging, zijn Timi en ik na de achtste inning naar huis gegaan, toen het gelijkspel was. De Yankees hebben uiteindelijk gewonnen (4-5). Ik heb genoten van mijn extra uur nachtrust. En, ik ben nu de trotse bezitter van een officiele Orioles baseball-cap. Ik ben zo cool. Het jaartal 1966 staat er op (waarschijnlijk hebben ze toen een keer gewonnen) en een vogel (als het goed is een Oriole, hun mascotte). Hij kwam goed van pas in het weekend.
Na om 4:30 op te zijn gestaan en te hebben genoten van de douche, moest ik me toch nog haasten om op tijd te zijn. Ik wist natuurlijk wel dat lang niet iedereen op tijd zou zijn... desalniettemin is het onfatsoenlijk om te laat te komen als iedereen zijn nachtrust heeft ingeleverd. Dave viel ook goed uit tegen de allerlaatste en ik denk dat hij last had van een kanjer van een ochtendhumeur. Hij was namelijk ook nogal kortaf (en druk bezig met naar de grond staren) toen ik vroeg waar ik mijn tas kon laten.

We moesten onszelf in auto's indelen en ik besloot me bij Amit te voegen. Dat was me vorige keer wel bevallen (hij draait altijd de ramen van zijn auto open en aangezien het nog vroeg en dus nog koel was, leek me dat wel een goed idee). Alleen Mihkel zat verder nog bij ons, dus ik moest in mijn eentje op de achterbank en heb heerlijk naar buiten zitten staren. Het was een uurtje of drie rijden, maar we stopten eerst in Sperryville om te hergroeperen. Gelukkig, want ik moest nodig plassen. En er was natuurlijk niets open (het was nog voor negenen) behalve een lokale winkel... Timi en ik naar binnen. Bleek dat het een populaire hangplek is. Er stonden een stuk of zeven mannen binnen, die vroegen hoe het met ons ging (Amerikanen vragen altijd hoe het met je gaat). Eerlijk als ik ben, vertelde ik van onze hoge nood en ze waren zo aardig om ons het toilet te wijzen. Ook daar heb ik even extra van genoten... het zou wel even duren voor ik weer een echt toilet zou zien.

Ik heb erg veel zin om naar huis te gaan. Het is al laat. Morgen meer?

Freeke

Alvast een voorproefje van Shenandoah...

Cultuur

2006-08-07T18:57:00.000-04:00

Ik heb een ontzettend leuk weekend achter de rug. Ik zou willen dat het nog vorige week vrijdag was. Laat mij eerst vertellen wat ik voor het weekend heb gedaan. Ik ben flink met IRAF aan de slag geweest en kan jullie trots vertellen dat ik in staat ben ruwe data te reduceren tot werkbare data (met de overhead en bias, maar niet de flat field, want volgens Julio kan ons dat niets schelen... we zijn namelijk niet geinteresseerd in hoe sterk een bepaalde absorptielijn is, maar wat de golflengte ervan is) en vervolgens daaruit het spectrum te extraheren. Gaaf is het, om eindelijk eens met data te werken. Ik heb besloten dat mijn stage hier in Baltimore alleen daardoor al geslaagd is. Wees niet bang, ik blijf nog wel een paar maanden weg. Het begint wel een beetje een sleur te worden, want ik moet voor 8 sterren hetzelfde doen. En straks, als er weer waargenomen is, weer voor 8 en daarna weer voor ik-weet-niet-hoeveel. Ik denk dat Julio erg blij gaat zijn dat hij mij heeft om deze klusjes te doen. Wel spannend, want Julio gaat volgende week weg voor een paar weken en dan moet ik het (bijna) helemaal alleen doen. Morgen of overmorgen gaan we de spectra cross correlaten met bekende bronnen. Ben benieuwd.

Ik meen me te herinneren dat ik woensdag ben gaan zwemmen. Thuis heb ik snel wat eten gemaakt en heb me toen bij Jodie in de huiskamer gevoegd omdat ze een of andere serie ging kijken: Veronica Mars. Het was de laatste aflevering van het seizoen, dus ik viel er een beetje middenin en vond het dus ook niet supergeweldig. Maar het was wel eens fijn om een keertje een luchtige serie te zien en niets te doen. Hierna werd de film 'Gay sex in the seventies' opgezet. Ja, dat verwacht je niet. Volgens mij zijn in ieder geval twee van mijn vier Amerikaanse huisgenoten biseksueel. Jodie heeft momenteel een vriendin (van ergens in de veertig) die zichzelf Clyde noemt. Dat terzijde. Jodie had deze fantastische semi-documentaire gehuurd. Het was te belachelijk voor woorden. Allerlei mannen werden geinterviewd over hun wilde jaren en ze hadden ook beelden uit de jaren zeventig. Ik vond het maar niets, dat iedereen zomaar seks had met iedereen. Ik heb me uiteindelijk dan ook maar verwijderd uit de huiskamer en ben met Timi gaan kletsen.

Donderdag ben ik, na mijn werk natuurlijk, naar het Baltimore Museum of Art gegaan. Het was namelijk de eerste donderdag van de maand en dan is het gratis! Als echte Nederlander moest ik daar natuurlijk wel naar toe, zo deelde Roeland mij vriendelijk mee. Ik vind het wel fijn om gewoon even twee uurtjes rond te kunnen kijken. Ik kan altijd nog terug gaan, als het de moeite waard blijkt te zijn. Nou, het was de moeite waard en natuurlijk veel te groot om in twee uur te zien. Ik heb me daarom beperkt tot Europese kunst (uit verschillende eeuwen), Romeinse mozaieken, de eerste bekende zwarte (of African-American) schilder en zijn volgelingen en de uitgebreide collectie beelden en schilderijen van Matisse verzameld door de gezusters Cone. Je raad het, ik heb best veel gezien. Een beetje jammer was dat er een hoop niet echt geinteresseerde mensen waren (omdat het gratis was, waarschijnlijk) die relatief veel herrie maakten. Bij de Europese kunst hingen natuurlijk ook mijn lang overleden landgenoten. Rembrandt was van de partij. Frans Hals natuurlijk. Jan van Gooijen. En ook schilders waar ik eigenlijk nog nooit van gehoord had. Het allertrotst waren ze op een schilderij van Van Dyck. Verder hingen er ook (bij mij minder bekende) Franse en Italiaanse stukken. Midden in de ruimtes stonden beelden, onder andere van Rodin. Prachtig hoe hij twee kussende mensen verbeeld. De mozaiken vond ik vooral bijzonder, omdat ze zo goed bewaard waren gebleven. Hier en daar miste wel eens een stuk, maar het grootste deel was in volle glorie te zien: vooral dieren en goden met versier-patronen eromheen. Leuk was dat ze deze mozaiken rond een binnenplaats (soort atrium) hadden hangen. De eerste Afrikaans-Amerikaanse Schilder heette (als ik mij niet vergis) Henry Ossawa Tanner en leefde rond 1900. Hij heeft best mooie dingen gemaakt: heel serene kunst, landschappen, een eenzame boot of Jezus die leert lezen. Mooi kleurgebruik ook. Van zijn volgelingen vond ik vooral eentje leuk die naar Denemarken was geemigreerd. Die gebruikte juist heel heftige kleuren en vervormde alles zodat je het bijna niet herkent en alles in elkaar over schijnt te lopen. De verzameling van Matisse was extreem uitgebreid. Ik geloof niet dat ik alles gezien heb. Hij zorgde er (expres) voor dat er totaal geen diepte in zijn schilderijen zat en het ziet er enigszins simpel uit, ook door de felle kleuren. Niet alles was per se mooi, maar wel bijzonder. Ook hij maakte prachtige, vervormde, slangachtige beelden. Ik ga zeker een keer terug. Vanaf 1 oktober is het elke dag gratis. Joepie. Ik neem wel mijn winterkleren mee, want ze hebben me bijna onderkoeld met die overdreven airco. 's Avonds heb ik, ondanks goede voornemens, veel te lang in de kroeg gezeten... tot na enen, geloof ik. Maar het is telkens zo gezellig. Ik heb vooral met Amit gepraat (eigenlijk voor het eerst) en dat beviel goed. Leuk is dat hij in Washington studeert en hij stelde voor om ook na de zomer eens af te spreken. Ik zou dat wel leuk vinden. Ik vind het maar niks dat iedereen die ik nu leer kennen, over twee weken foetsie is.

O hemel, ik ben weer veel te lange verhalen aan het vertellen. En dat terwijl ik het eigenlijk over mijn weekend wilde hebben. Nou ja, dat moet morgen dan maar. Ik heb een beetje veel slaaptekort opgespaard. Niet alleen omdat ik het te laat heb gemaakt, maar ook doordat het vannacht te warm was in mijn kamer en ik keihard wakker-geonweerd ben. Gisterennacht kon ik niet slapen in het nationale park, misschien omdat de grond te hard was en te oneffen. De nacht daarvoor was prima, alleen ben ik om half vijf opgestaan om op tijd naar Shenandoah te kunnen, etcetera, etcetera. Vandaag was dus ook niet zo'n productieve dag. Dat ga ik morgen goed proberen te maken. Oke, ik hou jullie op de hoogte. Dus tot snel.

Freaky

foto's van Baltimore

2006-08-01T19:20:00.000-04:00

Inner Harbor... een mooi plekje midden in Baltimore.

Wolkenkrabbers in het centrum van Baltimore. De weg die je ziet is Charles Street. Die loopt van de ene kant van Baltimore naar de andere kant en is dus extreem lang.

Het deel van Charles Street waar ik woon (namelijk schuintegenover het torentje). We kijken nu richting centrum (oftewel, richting wolkenkrabbers).

De weg naar het STScI loopt dwars over de Johns Hopkins campus. Lekker over smalle paadjes door het groen. En geen auto's.

Het STScI gebouw. Zo zie ik het 's ochtends als ik aan kom lopen.

lekker uitgerust

2006-08-01T19:15:00.000-04:00

Zo, ik heb weer even rust. Ik heb net de 'finding charts' ingestuurd. Iemand in Chili gaat 4 van mijn dierbare dubbelsterren waarnemen. Morgen wordt daarom weer spectra-oefen-dag met IRAF. Maar daar hoef ik me nu nog niet druk om te maken. Ik zit nu lekker even niets te doen. Vandaag heb ik Roeland voor het eerst in Baltimore ontmoet. Hij is net terug uit Santa Barbara. Ik mocht even samenvatten wat ik tot dan toe had gedaan. Het komt eigenlijk neer op dubbelsterren zoeken en simpele spectra bewerken. Maar goed, ik ben hier ook nog maar 3 weken. Roeland stelde voor om een keer af te spreken met Julio en mij en samen te eten. Dat lijkt me erg leuk. Kunnen we elkaar een beetje beter leren kennen. Verder was hij erg begaan met mijn welbevinden. Gelukkig staat het daar goed mee.

Dit weekend heb ik lekker weinig gedaan. Zaterdag was ik zo klaarwakker dat ik redelijk vroeg ben opgestaan. Ik heb verse broodjes gekocht op de markt en ben toen met mijn boek (boek 5 van de Death Gate Cycle) in het park gaan zitten. De stelling was dat ik het niet lang uit zou houden. Het was namelijk ontzettend warm. Ik moet zeggen dat ik het zwaar had op de weg naar het park, maar in de schaduw van een grote boom vond ik het toch redelijk aangenaam toeven. Ik denk ook niet dat het goed is om de hele dag binnen te zitten, ookal is het daar koeler. Na een uur of 5 was mijn boek uit, helaas. Het verhaal was echter nog niet afgelopen. Nog lang niet. Eigenlijk was het gewoon nog veel te spannend en ben ik 's avonds maar weer aan boek 6 begonnen. Supertof. Ik ga het erg jammer vinden als ik ze allemaal uit heb. Mijn huisgenoten hadden enthousiast geshopt (alles wordt overigens gedeeld, dus ik probeer zelf zo weinig mogelijk boodschappen te doen) en ik heb tortillas voor mezelf gemaakt. Naast de avonturen van Haplo, heb ik niet veel meer meegemaakt die dag.

Zondag heb ik relatief lang in bed gelegen en toen ik uiteindelijk toch beneden kwam, had iemand bosbessenpannenkoeken gemaakt. Die heb ik lekker opgepeuzeld: weer een voordeel van dit collectief gebeuren. Daarna ben ik uren bezig geweest om de keuken (en mijn eigen kamer) op te ruimen en schoon te maken. Eigenlijk moest Timi me helpen, maar zij was wel naar Ocean City en anders komt het er maar niet van. Vrees niet, ik laat haar de volgende keer de hele keuken poetsen. Mijn huisgenoten waren erg trots op mijn poetsnijver. Je ziet, moeder, je kan trots op me zijn. Mijn kamer ziet er trouwens ook erg opgeruimd uit. Waarschijnlijk omdat ik niet genoeg spullen bezit om troep te maken... Er is in ieder geval genoeg ruimte om bijvoorbeeld te stijldansen. Nicole vroeg of ik mee ging naar yoga, maar ik heb geen kleren die daar geschikt voor zijn. Misschien toch maar een keer iets sportiefs kopen. Ik heb nasi gemaakt (wat overigens niet zo bekend was) en tijdens mijn maaltijd kwam Timi thuis. Ze had het erg naar haar zin gehad en ik vind het nog steeds jammer dat ik dat gemist heb. Ik voelde me echter zo ontzettend uitgerust. Ik kon de hele wereld weer aan (dat was wel anders voor het weekend). In tegenstelling tot de studenten die naar zee waren geweest: die waren uitgeblust. 's Avonds ben ik meegeweest (ze hadden toch een auto gehuurd) naar de Wal*mart. Daar een kussen en een extra handdoek gekocht. Allebei toch wel handig.

Gisteren heb ik eerst, samen met Timi, een bankrekening geopend en er mijn eerste cheque op gestort. 500 dollar rijker. Oe, dat voelt goed. Sommige studenten, o.a. Timi, krijgen minder omdat ze Maryland-belasting moeten betalen. Dankzij een of ander verdrag hoef ik dat niet. Jeej Nederland! Ik geloof dat ik gewoon de volle mep krijg en dat kan ik wel gebruiken. Die pin-apparaten in winkels hier zijn trouwens echt raar. Iedereen kan namelijk zo je pincode zien. Er is helemaal geen kapje om het af te schermen. Ik ga er dus altijd maar zo goed en zo kwaad als het kan voorstaan. Ik vroeg me af waarom dat zo is. Misschien wel omdat het hele land per credit card betaald. De rest van de dag heb ik hard gewerkt aan mijn Reduced Proper Motion diagram en alle mooiste sterparen er uitgezocht. Daarna ben ik gaan zwemmen in het sportcentrum. Niet zo lang, want het is niet zo gezellig in mijn eentje. Het is wel lekker verfrissend en goed voor me om een beetje te bewegen na een dag stilzitten.

Abby ging 's avonds een film kijken en Nicole en ik hebben ons bij haar gevoegd. We hebben misschien niet zoveel zenders (drie of zo en geen Grey's anatomy) maar we hebben wel een dvd-speler. De film heette Paradise Now. Ik had er al over gelezen in de VPRO-gids. De regisseur is namelijk een Nederlandse Palestijn... of een Palestijnse Nederlander... ik weet niet. En de film heeft een aantal prijzen gewonnen. Terecht, denk ik. Hij gaat over twee jonge Palestijnen (beste vrienden) die een zelfmoordaanslag gaan plegen. Er komt geen bom aan te pas in de film. Het accent ligt op de gedachtes en gevoelens van de personages en de redenen waarom ze dit doen. Natuurlijk vind ik het moreel verwerpelijk, maar toch leef je met ze mee. Best een heftige film voor het slapen gaan, maar wel zeker de moeite waard.

Vandaag heb ik eindelijk (weer samen met Timi) mijn 'social security number' aangevraagd. Ik wilde dit vorige week al doen. Maar eerst was Timi haar STScI-brief vergeten, daarna had ze afgesproken met haar begeleider, daarna was ze haar DS2019-formulier vergeten (die ze thuis opgehaald heeft, waarna we te laat bij het bureau aankwamen) en gisteren was ze haar DS2019-formulier kwijt. Zucht. Ze heeft vandaag een nieuw formulier gekregen en zijn we op tijd naar dat bureau gegaan. Ik dacht, als het haar vandaag niet lukt, dan ga ik alleen. Dat was niet nodig. Het is natuurlijk wel gezelliger met zijn tweetjes.

Tijdens de lunch hebben we met alle studenten en Dave ons weekend in Shenandoah gepland. O, het gaat er zo mooi zijn. We gaan een tweedaagse wandeltour doen die white oak canyon heet en als het goed is langs allerlei watervallen gaat. Leilani gaat niet mee, omdat ze te moe is van Ocean City en te veel te doen heeft. Kijk, dan heb ik toch het betere weekend uitgekozen om thuis te blijven. Ik heb er zo veel zin in. Het wordt vast wel afzien. Ik zit nu al onder de (ontzettend veel erger dan in Nederland jeukende) muggenbulten en ik krijg het al warm als ik er aan denk. Ach ja, ik overleef het wel. Hoop ik.

Vanavond hebben mijn huisgenoten een feestje. Een potlock. Oftewel... iedereen neemt wat te eten mee. Ik heb alleen niet veel tijd om te koken. Dus ik ga misschien niet. We zullen zien.

Kusje

P.S. Nu ik er toch aan denk. Mijn agenda gaat tot 17 september. Joeri, zou je voor mij een nieuwe mee kunnen proberen te nemen? Van sterrenkunde? Thanks.

Washington-uitstapje

2006-07-28T19:41:00.000-04:00

Gisteren ben ik naar Washington geweest, al heb ik van Washington zelf niet veel gezien. We hebben een bezoek gebracht aan het Goddard Space Flight Center en aan het Smithsonian Air & Space museum. Het was ten eerste heerlijk om een dag rond te lopen en niet achter mijn computer te zitten.

Het GSFC ligt Dat tussen Baltimore en Washington. Omdat we op korte termijn onze trip gepland hadden, konden we alleen de publieke gebieden bezoeken. Dat betekent dat ik veel mooie plaatjes heb gezien, inclusief Abell 1689, met goed begrijpelijke uitleg en interactieve spelletjes. Zo heb ik met een komeet Jupiter proberen te raken en het was nog best moeilijk. Ook hadden ze een soort ruimte-cockpit-dinges staan (zie foto met Timi) waar je in kon gaan zitten. Op een gegeven moment was ik de enige van mijn groep in het gebouw en raakte een beetje in paniek. Misschien waren ze wel zonder mij vertrokken. Nee hoor, het bleek dat ze allemaal in de 'gift shop' stonden (en blijkbaar niet de moeite namen alle informatie te lezen). Het is echt niet zo dat ik alles al wist.

Ik was minder enthousiast dan de rest van de groep over de winkel en heb dan ook geen NASA-mok of ISS-t-shirt gekocht. Na de lunch op een nabijgelegen grasveld, hebben we nog een film gezien. Hij werd geprojecteerd op een 3-dimensionale bol, zodat het net echt een planeet of een maan leek. Het was een interessante film. Informatief en toch onderhoudend met mooie achtergrondmuziek. Weer wat feiten bijgeleerd.

In het air & space museum hebben we wel een rondleiding langs de onderzoeksruimte gekregen. Ze deden er vooral geologisch onderzoek naar destructuur van 'terrestial planets' (dus niet de gasreuzen). Ze hadden eenenorme voorraad foto-materiaal van Apollo-missies en dergelijke. Best indrukwekkend. Er was niet superveel te zien, maar ik vind het wel leuk teweten wat ze er doen. Onderzoek had ik niet in een museum verwacht.

Het museum zelf was supercool. Te groot om in anderhalf uur te doen, dus ik heb mebeperkt tot het Space gedeelte (+ het allereerste vliegtuig! Van de gebroeders Wright! Die heb ik gezien! Ik ben zo gaaf!). Ze hadden vliegtuigen en ruimtecapsules die echt gebruikt waren. Ook Sovjet dingen trouwens, een testkostuum van Yuri Gagarin en de Russische shuttle (hoe-heet-ie-ook-al-weer?). Een levensgroot testmodel van de Hubble was aanwezig. Jemig, wat is dat ding groot zeg. Dat had ik niet echt verwacht. Helaas kon ik alleen de buitenkant bekijken. Ook hadden ze de tweede maanlander staan, die nooit gebruikt is, omdat de eerste maanlanding al gelukt was. (Maar dat is dan ook het enige dat de Amerikanen eerder gedaan hebben dan de Russen.) De verhalen erbij waren erg boeiend. Zo hebben de Amerikanen een Rhesusaapje de ruimte ingestuurd en om geen ruzie te krijgen met India hebben ze twee weken voor de lancering het Indische rhesusaapje vervangen door een Amerikaanse, waardoor ze niet meer genoeg tijd hadden om het aapje te leren wat het tijdens de vlucht moest doen. Op een knopje drukken, geloof ik.

Rond 7 uur waren we weer thuis. Toen heb ik met Timi een soort sachertorte gemaakt om mee te nemen naar het feest, die avond bij 4 zomerstudenten thuis. Bleek dat onze huisgenoten geen mixer hebben (wel een yoghut-maker en een sap-extracter, maar geen mixer!) wat betekende dat ik met een garde 12 eieren stijf moest kloppen. Au. Timi vond dat de taart mislukt was, maar ze is wel vaker vrij negatief. Misschien was hij niet helemaal zoals hij hoorde, maar ik vond hem erg lekker en de rest trouwens ook. Hij is op.

Het feestje was wel aardig, maar ik vond het jammer dat er een soort driedeling ontstond. De Amerikanen waren drankspelletjes aan het spelen. De Oost-Europeanen op een kamer volksliedjes aan het zingen. En de rest zat wat met elkaar te praten. Wel gezellig hoor, maar het was leuker geweest als ik met meer mensen had kunnen praten. Beetje jammer vond ik dat Ondrej me steeds aanraakte. Zo legde hij zijn hand op mijn knie. Waarna ik ging verzitten, zodat ik weer Ondrej-vrij was. Maar even later was het weer raak. Ik denk niet dat het kwam doordat hij dronken was. Ik denk eigenlijk dat hij me leuk vindt. Dus, ik heb het maar veel over Joeri gehad. Ik heb hem zelfs zijn foto laten zien. Helaas, geen effect. Ik vrees dat ik met hem moet gaan praten. Daar heb ik geen zin in, want ik kan wel met hem lachen en ik wil hem niet beledigen. Maar... ik probeer het wel subtiel te doen en het bij mezelf te houden. Volgens mij vind Emilio Timi leuk. Het is wel grappig dat we op deze manier weer in hetzelfde schuitje zitten. Timi heeft ook een vriendje, die haar zelfs al ten huwelijk heeft gevraagd, en zit echt niet op een zomerliefde met een Mexicaan te wachten. We hebben dus wel steun aan elkaar.

Ik heb besloten dit weekend niet mee te gaan naar Ocean City. Ik heb wel zin om even alleen te zijn. Weg van iedereen. Ik weet nog niet wat ik wel ga doen, dus misschien verveel ik me wel dood. Jullie horen het na dit weekend wel weer.

Ik heb het trouwens enorm druk omdat Julio waarneemtijd in Chili heeft gekregen, dat vandaag hoorde en daarom mij de opdracht heeft gegeven alles waar ik de vorige keer 2 weken over heb gedaan, nu uiterlijk dinsdag af te hebben. We zullen zien.

Kusjes voor iedereen.

Freeke

P.S. Ik hoop dat jullie de foto's mooi vinden. Ik heb er vandaag erg mijn best voor gedaan. Geniet er maar van.

Groepsfoto's!

2006-07-28T19:23:00.001-04:00

De hele groep telt 21 studenten, waarvan ongeveer de helft sterrenkunde studeert en de helft natuurkunde. Sommige studeren bijna af, andere beginnen binnenkort aan hun master (Mihkel gaat naar Amsterdam trouwens) en weer andere hebben net pas hun tweede jaar afgerond. Best divers dus. Leilani, Ellen, Carrie, Amit, Bob en Dan zijn Amerikanen. Bob zit op dezelfde kamer in het STScI als ik (maar brengt daar niet zoveel tijd door als ik). Jonathan komt uit Canada en Emilio uit Mexico en Hui uit China, maar Emilio en Hui studeren allebei in Amerika. Dan zijn er een hoop Europeanen. 4 Italianen, geloof ik: Nicola, Alessandra, Barbara en Denija. Mihkel komt uit Estland. Dmitry uit Wit-Rusland. Gatis, die ook op dezelfdekamer zit als ik, uit Letland. Ondrej uit Tjechie. Nog twee meisjes uit Servie: Vera en Milica. En tenslotte, Timi natuurlijk uit Hongarije. Dat zijn ze allemaal.

Groepsfoto's onder de mini-Hubble in de lobby van het STScI. Barbara is trouwens degene in het wit.

Groepsfoto tijdens het feestje gisterenavond. Ik geloof dat alleen Barbara er niet is. Ik geloof trouwens dat Barbara er nooit is, dus jullie missen niet veel. Ik zal proberen uit te leggen wie wie is. De jongen vooraan is Amit. Gisteren heb ik hem pas een beetje leren kennen, omdat ik bij hem in de auto naar Washington zat. Ik denk dat het een erg lieve jongen is. Tweede rij, van links naar rechts: Ellen (zit net als Amit in het outreach gedeelte van STScI. Zij zijn de enige twee), Denija, Leilani, Freeke en Gatis. Derde rij, van links naar rechts: Timi, Milica, Emilio, Alessandra, Hui, Vera en Dmitry (ik geloof dat die laatste twee een koppeltje zijn, maar niemand weet het zeker). Vierde rij, van links naar rechts: Nicola, Matt, Dan, Jonathan en de man in het vrolijke overhemd is de leider van het zomerprogramma (en vaak van de partij): Dave Soderblom. Laatste rij: Mihkel, Carrie en Ondrej.

Princeton

2006-07-28T19:23:00.000-04:00

V.l.n.r. Freeke, Timi, Emilio en Gatis
Timi moet me nog meer Princeton foto's sturen, dus hopelijk komen die er aan.

Annapolis en de zee

2006-07-28T19:20:00.000-04:00

Lekker in het water

De baai waar we in gezwommen hebben. De brug die je ziet, was nog erg ver weg.

Ondrej in de haven van Annapolis

Fort McHenry

2006-07-28T19:08:00.000-04:00

Even pauze... met chocolade fudge. V.l.n.r. Nicola, Denija, Freeke, Timi en Vera.

v.l.n.r. Emilio, Freeke, Timi en Hui. En ja, we waren foto's aan het maken.

Ik was er echt. Kijk maar.

De haven aan de overkant van het water

Fort McHenry (veel kanonnen, weinig fort)

Op stap met de zomerstudenten

2006-07-25T18:44:00.000-04:00

Hey people,

Hoe gaat het met jullie? Missen jullie me al een beetje? Of zijn jullie te druk bezig met vakantie vieren. Ik ben al redelijk ingeburgerd hier. Tenminste, ik vind het al heel gewoon dat mijn leven zich nu afspeelt in Baltimore en dat ik doordeweeks braaf naar het STScI loop. Tijd om even weer wat met jullie bij te praten. Het komt best goed uit, want ik ben erg moe vandaag en heb zo geen zin om spectra te analyseren met IRAF.

Vrijdag ben ik, na koortsachtig al mijn finding charts overnieuw gemaakt te hebben omdat Julio zich bedacht dat ik ze toch beter 10 bij 10 boogminuten kon maken, met de lightrail naar het ouderlijk huis van Carrie gegaan. Carrie is een van de zomerstudenten op het STScI en komt oorspronkelijk ook uit Baltimore. Zij zou ons dus leren krab te eten, een locale specialiteit. Hoewel ik peuteren altijd erg leuk vind, heb ik de krabben aan me voorbij laten gaan. Ik heb gekeken hoe iedereen aan het ploeteren was en me erg vermaakt. Er lagen wel erg veel levend gekookte krabben op tafel (voor 25 mensen of zo) en ik vond het wel een beetje zielig. Dit was massamoord... op mannen, want de vrouwtjes zijn beschermd omdat ze eitjes moeten leggen.

Ik heb mijn toevlucht gezocht bij de salades (voordat alles op was) met mijn mede-vegetariers. Die waren trouwens erg lekker. Dit was de eerste keer voor mij dat ik met de hele groep wat ging doen en ik vind het erg fijn dat ik nu iedereen een beetje heb leren kennen. We hebben veel gepraat... ook over sterrenkunde trouwens. Ik vind het ook wel interessant te weten wat anderen voor projecten doen. Veel mensen studeren trouwens natuurkunde. Ze wisten waarschijnlijk niet beter. Carrie woont in zo'n buitenwijk met enorm grote huizen en we pasten met gemak in de tuin. Helaas woonden daar ook een miljoen insecten en werden we langzaam lekgeprikt. Ik mag trouwens niet klagen, want in Baltimore-city valt het reuze mee.

We waren redelijk laat thuis en ik stond redelijk vroeg weer naast mijn matras. We gingen namelijk naar Fort McHenry, niet ver van het centrum (=Inner Harbor). Daar hebben de Britten ooit geprobeerd voorbij te komen om Baltimore over te nemen (en waarschijnlijk niet heel lief te zijn). Ze hadden Washington toen al leeggeroofd en in de fik gestoken. Na wat heen en weer geschiet (wat was het ook al weer? Duizenden kanonskogels richting fort en slechts 4 doden) bedachten de Britten dat ze ook wat anders met hun tijd konden doen (zoals met Napoleon vechten, als ik het niet verkeerd begrepen heb) en gingen naar huis. Weet je hoe trots de Amerikanen op deze overwinning zijn? Niet normaal. Het fort is nooit ingenomen, omdat het nooit meer belegerd is. Waarschijnlijk ligt het strategisch gezien op een goed punt. Hoe dan ook. Francis Scott Key was van tevoren aan de Britten gaan vragen of ze een Amerikaanse dokter vrij wilde laten. Dat wilde ze wel, maar pas na de belegering. Francis had te veel gezien en moest maar even op het Britse schip blijven (o, wat een held). Tijdens het schieten, is Francis op een bootje richting Amerikaanse schepen gezet en toen 's ochtends de Amerikaanse vlag gehesen werd heeft hij daar een volksliedje over geschreven. We zagen een film waarin dit alles werd nagespeeld en naderhand draaiden ze het Amerikaans volkslied. We moesten allemaal gaan staan. De gordijnen gingen open en buiten wapperde een Amerikaanse vlag. Ik voelde me een beetje een buitenlander...

Het fort zelf was wel cool. Vooral omdat de moderne haven heel dichtbij is. Je ziet kannonen en wolkenkrabbers praktisch naast elkaar. Dat is een grappig gezicht. Het was trouwens ook lekker weer. Het waaide en er waren wolken. Bovendien had Ondrej chocolade-fudge gekocht en dat was ook genieten. We hebben in het gras aan het water gezeten en de vertrekken van het fort bezocht. Ik weet trouwens helemaal niets van de geschiedenis van Amerika. Nu iets meer, maar nog steeds niet veel.

Na alles gezien te hebben wat er te zien viel (op zich niet veel) zijn we vertrokken naar Annapolis, de hoofdstad van Maryland. Annapolis is echter stukken kleiner dan Baltimore en er was geen wolkenkrabber te bekennen. Wel een haven, wat oude gebouwen en kleine winkeltjes. Het deed me een beetje denken aan een gezellig, oud vissersdorpje. We hebben geluncht in een cafe en rondgelopen in de haven. Joepie! Bootjes. En ijsjes natuurlijk. Ik heb mensen 'angstschreeuw' proberen te laten zeggen. De meeste wilden er niet aan. En iedereen vindt dat Nederlanders raar praten met hun harde G. Dat vind ik ook.

Het was al aan de late kant, maar we wilden naar het strand. Annapolis ligt aan de baai, dus we waren erg dichtbij. Het strand zag er raar uit. Grof, geelbruin zand met veel stenen. Misschien niet natuurlijk. Ik weet het niet. Het water was echter heerlijk warm. Precies goed. Niet zo koud als in Nederland, dat je moet blijven bewegen. En niet te warm, dat je eruit moet om af te koelen. Het water was wel troebel, dus je kon niets zien. Ik kon sowieso al niets zien omdat ik mijn bril had afgedaan: een goed idee, aangezien we op zoek moesten naar brillen van twee andere studenten. Ik heb heerlijk gespeeld in het water. Zwemmen en mensen nat spetteren zijn twee van mijn hobby's.

Ik zag dat de zon laag begon te staan en stelde voor naar huis te gaan. Dat was een erg goed idee, want toen we een kwartier in de auto zaten, begon het me toch te plensen! Ik vond het knap dat Emilio, die reed, uberhaupt nog wat zag. We zijn heelhuids thuisgekomen, dus het zal wel. Het was weer lekker afgekoeld.

Die nacht heb ik redelijk goed geslapen (ik was eerst boven mijn boek in slaap gevallen). Helaas moest ik er weer vroeg uit. We gingen naar Princeton, New Jersey. Dat was een hele reis (3 uur) en op het eind had ik er ook wel echt genoeg van. Princeton zag er totaal anders uit dan de rest van Amerika. Het deed me meteen aan Cambridge denken. Het leek in ieder geval meer Europees. En het was erg mooi. Oude gebouwen met geschiedenis. Veel ruimte, veel groen en een winkel waar je zelfs Princeton-teenslippers kon kopen.

Met mijn mede-nerds heb ik een tijd in de boekenwinkel rondgekeken. Ze hadden een aantal boeken die ik ook heb of gebruikt heb. Zoals het boek van Radio Astronomy, sterrenstelsels, Cosmology, Galaxy Formation en de hele Griffiths serie. Ze hadden ook twee exemplaren van GRAVITATION. Beetje zwaar alleen.

Daarna zijn we het natuurkunde gebouw gaan zoeken (en ook de kamer van Witten). Natuurlijk was dat weer zo'n massief blok als we thuis ook hebben. We hebben er een hele poos rond gekeken. Ik was eigenlijk al verbaasd dat het open was op een zondag. Er waren niet al te veel mensen, trouwens.

We hebben nog wat van de omgeving gezien en zijn toen naar het centrum voor 'Advanced Studies' gereden omdat dat toch een van de gaafste plekken op aarde is. In de buurt stonden DUWO-huisjes voor tijdelijke onderzoekers en hele villa's in het bos voor belangrijker mensen.

Deze dagtrip was niet enorm spannend, maar wel gezellig en leuk om gezien te hebben. Thuis heb ik een dvd gekeken die nog aan stond toen ik de tv aanzette. Een of ander meisje dat voor prive detective speelde.

Gisteren en vandaag heb ik op wetenschappelijk gebied niet veel bereikt. Ik moet nu IRAF leren met behulp van test-spectra. Wat wel heel positief is... is dat Julio zei dat ik mee mag naar Arizona als hij waarneemtijd krijgt op de telescoop (ik denk dat hij MDM heet, zie foto)! Supercool dus. Waarschijnlijk krijgt hij tijd in september en november, maar dat weet je natuurlijk nooit zeker. Hij zou het me zo snel mogelijk laten weten (ik hoop dat het begin september wordt, zodat Joeri daarna kan komen). Leuk he, Eveline, nu ga ik misschien tegelijk met jou... Wel moet ik ergens geld voor de reis vandaan halen. Bij wie moet ik dan zijn? Dat weet jij vast wel.

Gisteren draaiden ze een 20 jaar oude film in het auditorium van het STScI, speciaal voor de zomerstudenten. (Het gaat wel raar worden als straks iedereen weg is en er niets meer te doen is.) Het ging over het ruimtevaart programma van NASA tijdens de koude oorlog en duurde meer dan 3 uur. Gelukkig waren we vroeg begonnen. Er zat niet superveel vaart in de film, maar het werd wel duidelijk hoe spannend alles was. Aan het begin van de film dachten ze dat je niet harder kon dan de geluidssnelheid. We weten nu wel beter.

Ik heb me laten overhalen om mee naar het cafe te gaan met Ondrej (uit Tsjechie), Mihkel (uit Estland), Emilio (uit Mexico) en Timi. Ik heb me niet laten overhalen bier te drinken, maar ben aan de non-alcoholische cocktail gegaan. Het was weer veel te leuk en ik lag weer veel te laat in bed. Vandaar dat ik er vandaag allemaal niet zo'n zin in heb. Zeker al het niet lukt. Ik snap er nog niet zo veel van, geloof ik.

Oke, morgen zijn er weer nieuwe kansen. En donderdag ga ik naar Washinkton. Naar een of ander ruimte museum. Wordt vast interessant. Kusjes en slaap lekker.

Mooie SM plotjes

2006-07-20T20:28:00.000-04:00

Ik wilde eigenlijk gisteren al wat over mijn onderzoek vertellen, maar besloot dat het misschien toch iets belangrijker was om een ijsje met Timi te gaan eten. Jodie, een van mijn huisgenoten, had uitgelegd waar je in de buurt lekker en niet te duur ijs kon krijgen. Ik heb voor het eerst kardamon-ijs op, dat eigenlijk best wel lekker was. Net zoiets als kaneel-ijs. We waren wat laat, omdat we onderweg een jong vogeltje waren tegengekomen. Timi dacht dat hij uit het nest gevallen was, maar hij was al best groot, dus ik wilde hem eigenlijk laten zitten. Het vogeltje was erg aanhankelijk en mocht van Timi mee naar huis. Ze wilde hem eten geven. Hij had natuurlijk geen zin in brood en na de vogelbescherming gebeld te hebben, hebben we hem teruggebracht. Misschien vindt zijn moeder hem, misschien vindt een kat hem eerst. Maar ach, dat is de natuur niet waar? We kunnen moeilijk zelf een vogel op gaan voeden.

O, en ik heb supergoed huisvesting-nieuws! Mijn huisgenoten gaan NIET verhuizen. Ze wilden weg omdat de huur 200 dollar hoger wordt (voor het hele huis). Vorige week kwamen ze er achter dat het neerkomt op 30 dollar per persoon en hadden opeens niet meer zo'n zin om weg te gaan. Goede zaak. Ik mag dus gewoon blijven tot en met december. Echt een pak van mijn hart. Hoef ik me daar in ieder geval geen zorgen meer over te maken.

Verder wil ik jullie graag op de hoogte houden van mijn wetenschappelijke carriere. Julio, mijn begeleider, drukte mij op het hart om alles, wat ik uitgerekend heb, goed te bewaren. Natuurlijk, zei ik, want ik heb het nog nodig voor mijn verslag. Hij keek me een beetje raar aan. We hadden het namelijk nodig voor het artikel dat we erover gaan publiceren. Dat zou ook wel gaaf zijn, maar ik ben eigenlijk al blij dat ik hier mijn onderzoek kan doen, dus de rest is mooi meegenomen.

Vanmorgen heb ik een fout ontdekt in mijn programma. Ik had ergens een N in plaats van een E getypt en daardoor sloeg eigenlijk alles wat ik gedaan had nergens meer op. Ik was met verkeerde dingen aan het rekenen. Ik heb vandaag alles overnieuw gedaan. Of liever gezegd, mijn computer alles overnieuw uit laten rekenen en ik vond opeens een stuk meer mogelijke dubbelsterren. Gek, he? Ik heb inmiddels een enorme hoeveelheid plotjes gemaakt, waarvan ik er een paar zal laten zien. Julio was helemaal verbaasd dat ik in SuperMongo programmeerde. Hij was over SuperMongo begonnen, niet ik! Weet je wat hij doet? Hij maakt een programma in FORTRAN77 die een SuperMongo-programma schrijft. En dan vindt hij mij raar..? Het werkt trouwens allemaal prima. Mijn tweedejaars practicum komt langzaam bij me terug en ik schiet dus flink op.

Morgen is mijn deadline (maar ik dacht eigenlijk dat die vandaag was) om alle plaatjes van sterren door te sturen naar een kerel in Arizona, die voor ons spectra ervan gaat nemen. Dat wordt weer hard werken, waarschijnlijk. En daarna is het weekend. Sommige studenten hadden plannen om ergens heen te gaan. Naar Annapolis en Fort McHenry en Princeton. Ik weet niet of het doorgaat, maar ik hoop het wel.

Ik heb net trouwens gesport! Ik wist het niet van tevoren, hoor. Ik dacht dat we gewoon een frisbee gingen overgooien en ondertussen kletsen. Nee hoor. We moesten zo nodig 'ultimate frisbee' spelen, met teams en goals en rennen (vanwege mijn gebrek aan schoenen op blote voeten) enzo. Ik heb het zo warm nu, maar het was wel erg leuk. Ik heb zelfs twee punten gescoord! Goed van mij, he? Ik ga nog even snel zwemmen, want daarna heb ik alweer afgesproken met ze in het cafe.

Groetjes van een bezwete Freeke met hele vieze voeten.

P.S. Ik heb twee soorten plotjes bijgevoegd. Ze bevatten groepen van twee sterren die met een streep verbonden zijn. De eerste van een bepaalde plot bevat geen dubbelsterren, de tweede bevat goede kandidaten.
P.P.S. De diagrammen heten Colour Magnitude Diagram en Reduced Proper Motion Diagram, voor de kenners onder jullie

Exploring Baltimore

2006-07-17T19:37:00.000-04:00

Het is al redelijk laat, dus ik ga zo naar huis, maar ik wilde eerst even laten horen hoe het met me gaat. Het gaat goed met me. Ik heb een redelijk druk weekend achter de rug, maar dat kwam voornamelijk doordat ik zoveel wilde zien. Zaterdag ben ik naar de "Farmer's market" geweest. Ik dacht eerst dat het een parkeerterrein was, omdat er zoveel witte busjes geparkeerd stonden. Maar het bleek dat alle boeren uit de omgeving hun busje volladen en achteruit de markt oprijden, zodat ze overal goed bij kunnen (en hun groenten koel kunnen houden waarschijnlijk). Groente en fruit was wel iets goedkoper op de markt. Gelukkig maar. Het grootste voordeel was toch dat het allemaal zo lekker vers is. Timi en ik hadden het erg naar ons zin en we hebben veel gekocht. In mijn nieuwe huis wordt alles gedeeld, dus ook wat wij kochten.
Na door allerlei woonwijken naar huis geslenterd te zijn (NB je kunt echt onmogelijk verdwalen, omdat alle straten loodrecht op of parallel aan andere lopen en ze bovendien nog genummerd zijn ook...) hebben we wat gegeten en zijn toen de andere kant op gaan slenteren. In dit weer kun je niet veel anders dan slenteren. Ik was verbaasd over het feit dat er zoveel bloemen bloeiden in de volle zon. Ikzelf smolt bijna. Het zag er in ieder geval erg vrolijk uit. We zijn nog een tweedehands meubilair winkel ingegaan, maar ze hadden geen bedden/matrassen en echt behoefte aan een tafel heb ik niet. Een stoel zou ik daarentegen wel prettig vinden. Gelukkig ben ik niet veel op mijn kamer en staan er beneden zat stoelen.
We hadden besloten naar het winkelcentrum te gaan. 'Towson town' heet het, geloof ik. Onderweg naar de bus kwamen we door een beetje bos (vlakbij het STScI), niet veel, maar wel leuk dat je dat midden in de stad tegenkomt. Er stroomde een ontzettend schattig beekje met grote stenen erin en we hebben er een tijdje af zitten koelen. We hadden ook een willekeurig gebouw in kunnen vluchten, want iedereen heeft airconditioning, maar dat is natuurlijk niet zo leuk.Omdat het zaterdag was kwam er maar eens in het uur een bus, dus we hebben erg lang (in de schaduw van een boom) zitten wachten. Timi vond het niet meer zo leuk op een gegeven moment. Terwijl we daar zaten, begon het te regenen. Dat was heerlijk. Het was daarna nog steeds wel warm trouwens. In de bus kreeg ik het natuurlijk weer koud (airco) en het was een flinke rit naar Towson town. Onderweg kwamen we langs bossen waar je, volgens de vrouw naast ons, ongemerkt kon kamperen. Ze had een verschrikkelijk accent, dus ik weet niet wat ze nog meer gezegd heeft, behalve dat ze mensen kende in Luxemburg en dat dat een ander land is dan Nederland. Nee, echt?
We hebben geshopt en wat dingen gekocht die we nodig hadden en die we niet nodig hadden. Het was uitverkoop. Terwijl het zaterdag was, sloot het winkelcentrum pas om half 10 en we moesten daarna nog helemaal naar huis. Gelukkig reed bus nummer 8 nog en die stopten slechts 3 straten van ons huis vandaan. Nummer 8 bleek achteraf nogal een beruchte bus te zijn. Sowieso waren Timi en ik twee van de weinige blanken. Bovendien schreeuwden mensen door de hele bus en de man naast me kwam steeds dichter bij me zitten en zat helemaal over me heen te hijgen. Ik verstond bovendien niet echt wat hij zei. Alleen dat ik de sjaal die ik om had gestolen had, omdat het kaartje er nog aan zat. Ik was blij dat ik niet in mijn eentje was.Thuis hebben we salade gegeten en wat gepraat met onze huisgenoten, die ons hard aan het uitlachen waren vanwege ons bus-nummer-8-avontuur. Ik ben een beetje te laat naar bed gegaan, maar was wel weer redelijk vroeg wakker de volgende dag. Ik heb dus maar wat liggen lezen in bed (boek nummer 5 is weer erg spannend).
Ik ben met Abby (een van mijn huisgenoten), Cindy en Timi meegereden naar een tweedehands kleding winkel. Ik vond het er niet zo fris ruiken en heb ook niets gekocht. Het duurde gelukkig niet lang, want ik vond het niet zo'n succes.Timi moest nog wat werken en ik was al van plan om in mijn eentje het centrum van Baltimore te gaan ontdekken. Overdag hoor, niet 's avonds. Timi wilde opeens toch mee, dus zijn we samen gegaan. Ik had het niet zo erg gevonden om even alleen te zijn. Het is wel een beetje raar om altijd met iemand rond te hangen, die je niet echt kent. Dat zal wel snel over gaan, want ik begin haar al goed te leren kennen. Het centrum is erg mooi. Er is een haven en er stond ook een beetje wind. Daaromheen staan hoge gebouwen, zodat het er flink modern en Amerikaans uitziet. Sommige flats waren best mooi. Je kon zien dat een architect zijn best had gedaan. Bij de tourist information heb ik een hoop folders gehaald, zodat ik weet wat er te doen is. Er zijn best een paar musea die de moeite waard zijn en een aquarium-dierentuin waar ze een heus regenwoud hebben nagebouwd. Daar moet ik zeker heen.
Ik heb stevige (en veel te warme) wandelschoenen gekocht, in de aanbieding, zodat ik met de andere zomerstudenten mee kan gaan kamperen en wandelen in het natuurpark Shannondoa (ik weet niet of het zo geschreven moet worden). Dat lijkt me namelijk ontzettend gaaf. We zijn langs het water gaan lopen (langzaam, vanwege de hitte) en weer terug en vonden dat we wel een ijsje verdiend hadden. De eerste ijscozaak had ijs voor 4 dollar en 70 cent. Dat vonden we veel te veel. Voor een bolletje! Toegegeven, wel een enorm bolletje. Na lang zoeken vonden we ijs voor 2,50 en hebben dat maar gekocht. Ik weet wel wat ik in ga slaan in de supermarkt! (NB Ik heb al Ben&Jerry's ijs gekocht en opgegeten... jummie.)
We waren om half acht thuis en ik heb voor de zoveelste keer zoete aardappels gegeten (die zijn zo lekker), maar deze keer met witte/licht gele mais. Die kende ik niet en volgens de Amerikanen was hij iets zoeter dan de gele. Ik merkte niet veel verschil, misschien was hij iets knapperiger. Ik ben vroeg naar bed gegaan en heb vandaag heel wat bereikt op mijn stage (vind ik zelf). Ik heb vanalles geplot met SuperMongo, maar ik zal daar morgen wat over proberen te vertellen.
Toedels.

Blij met mijn stage en huis

2006-07-14T14:05:00.000-04:00

Hoi iedereen,
mijn Fortran compiler doet stom (hij kent geen cosinus en wortel en dergelijke, terwijl hij dat wel zou moeten kunnen). Dus heb ik een dusdanig probleem dat ik best eventjes kan vertellen hoe het met me gaat. Ik ben erg blij met mijn plekje op het STScI. Ik heb een eigen bureau met laden waar ik al mijn zooi kan laten, een eigen telefoon, een aparte tafel waar mijn computer op staat en een of andere kliparm waar ik mijn papieren aan kan klippen. Super handig dus.
Het is hier wel een beetje te koud. Vandaar dat ik met een lange broek en trui aan achter mijn computer zit. Buiten is het toch wat aan de warme kant (ik voel me altijd erg stom als ik met mijn lange broek naar buiten ga). En als je zweet, koel je niet echt af, omdat het vocht nauwelijks verdampt vanwege de luchtvochtigheid. Ik heb nog niet veel van buiten-zijn genoten, omdat ik overdag aan het arbeiten ben. Ik ga proberen voortaan niet te laat naar huis te gaan. Ik heb nog 5 maanden om MACHOs uit te sluiten als de dominante donkere materie in de halo van de melkweg. Ik moet natuurlijk wel een goede eerste indruk achterlaten. En eigenlijk vind ik het best een cool onderzoek. Het is niet te ingewikkeld (anders dan met Eveline's en mijn Bacheloronderzoek waar opeens allerlei ART-dingen om de hoek kwamen kijken). Of, misschien ben ik gewoon slimmer geworden.
Gisteren heb ik mijn eerste huisvergadering gehad. Het is wel een beetje wennen dat ik maar met zes mensen in een huis woon, in plaats van met zestien. Alles wordt hier gedeeld. Zo is er iemand die mijn amandel-cruesli opeet. Maar ik gebruik dan weer de melk die in de koelkast staat (1 gallon, dus daar doe je wel even mee) en zo komt alles vast goed. Er worden huisboodschappen gedaan bij "Traider Joe's" waar ze allerlei organisch voedsel halen. Het zijn niet echt burger-types. Ik heb ze nog geen vlees zien eten. Gisteren lag er zelfs falafel toen ik thuis kwam met een "eat me" briefje.
Op de huisvergadering besloten twee van de vier dat ze eigenlijk niet wilden verhuizen. Heel misschien blijven ze dus in dat huis wonen en dan hoef ik niet te verhuizen! Dat zou ik zo ontzettend fijn vinden. Maar ik zal het gewoon af moeten wachten. Ik heb gisteren de hele avond zitten kletsen met mijn huisgenoten en het was erg gezellig. Ik merk dat Engels praten ook steeds natuurlijker wordt. Ik was zelfs in mijn hoofd aan het tellen in het Engels.Ik ben er trouwens vrij zeker van dat er een kat in mijn kamer heeft gewoond. Ik vind soms allerlei haren op mijn kleren. Het wordt tijd dat ik eens flink schoon ga maken. Alleen, de emmer is met de vorige bewoner meeverhuist, dus nu hebben we er geen meer.
Ik ben nog steeds nergens anders geweest dan thuis, op het STScI en daartussenin. Daartussenin is eigenlijk nog best gaaf. Ik loop elke keer over de campus van Johns Hopkins met eekhoorntjes en konijntjes (die totaal niet bang zijn voor me). Alles is er mooi bijgehouden en de gebouwen zijn allemaal anders, maar passen toch goed bij elkaar. Gisteren heb ik een sportkaart gekocht (ja, mijn allereerste) zodat ik kan gaan zwemmen in het bijbehorende zwembad. Ik ben niet echt van plan veel andere sporten te gaan doen, maar ik hoorde dat ze ook een klimmuur hebben.Ik denk dat ik maar even ga lunchen (en naar de bieb om dit te posten).
Tot de volgende keer.

Freeke heeft een windows computer gevonden!

2006-07-13T13:48:00.000-04:00

Feest! Er staat een windows computer in de bibliotheek (samen met ontzettend veel gave sterrenkunde boeken). Ik kan hier niet gaan zitten typen (het is hier muisstil), maar wel posten als ik wil. En dat wil ik. Dus, betere tijden komen eraan.

Ze doen het echt, die Amerikanen

2006-07-13T11:01:00.000-04:00

Mijn eerste opdracht

2006-07-12T16:10:00.000-04:00

Ik ben er!

2006-07-11T14:38:00.000-04:00

Mijn liefste achternichtje

2006-07-08T17:45:00.000-04:00

Heel vriendelijk vind ik het van Loes, dat ze ietsje eerder is gekomen dan verwacht. Morgen, de dag voor mijn vertrek, ga ik haar eens van dichterbij bekijken. Ik vind het erg spannend, zo'n kleintje in de familie. Loes is namelijk de eerste.
Verder ben ik druk bezig geweest met pakken en heb al vele kilo's in mijn koffer gestopt (ja, ook de pratende foto). Ik hoop dat het lekker weer is in Baltimore, want anders heb ik een probleem. Dan moet ik gaan shoppen.

Strakjes...

2006-05-02T11:06:00.000-04:00

Over 2 maanden ga ik naar Baltimore om een bovenlimiet voor de hoeveelheid MACHO donkere materie in de melkweg te vinden. Een heel belangrijke taak dus. Een taak voor superFreeke!